[HS] June bride
posted on 21 Apr 2012 03:13 by be-tigger in short-fiction directory Fiction, AsianJune bride
Pairing: HeathxSugizo
Note: ฟิคย้อนยุค(มั้งนะ)
Let's ENJOY ;)
ท้องฟ้ามหานครโตเกียวถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มเมฆสีเทาหนาทึบ ไม่นานนักสายฝนก็โปรยลงมาตามคาด สายฝนแรกของเดือนมิถุนายน
มือเบสจากวงร็อคชื่อดัง X Japan กำลังถือร่มในมือ เดินกลืนไปกับผู้คนรอบข้างอย่างไม่มีใครจดจำได้
เอี๊ยด.....ด.....ด!!!
เสียงล้อรถยนต์เสียดสีไปกับพื้นถนนดังกลบเสียงฝน เรียกความสนใจจากผู้คนรอบข้างเป็นอย่างดี
ร่างบอบบางในชุดเจ้าสาวสีขาวและเส้นผมสีชมพูแดงๆ นั่น ล้มอยู่กลางถนน ห่างไปไม่ถึงเมตรเป็นรถยนต์สีดำที่ดูท่าว่าจะเป็นเจ้าของเสียง
เมื่อครู่
ฮีธเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าคนที่จะเข้าไปช่วยคนที่เกือบโดนรถชนนั่น ก้าวถอยออกมา เขาจึงตัดสินใจเข้าไปแทน
เงาดำของร่มที่ถือมาบังสายฝนไว้ ทำให้ร่างบางที่ฟุบอยู่บนพื้นถนนเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาเรียวนั่นตวัดมองเจ้าของร่มอย่างไม่เป็นมิตร
"ออกไป"
"หืม อย่างน้อยลุกไปจากตรงนี้ก็ยังดีนะ" ฮีธบอกอย่างหวังดี เมื่อสังเกตเห็นว่าการจราจรเริ่มติดขัด "หรือจะรอตำรวจอยู่ตรงนี้ก็ได้นะ"
"บัดซบ"
คำสบถที่ไม่น่ารัก ตรงข้ามกับหน้าตานั่นทำเอามือเบสถอนหายใจเฮือก ก่อนตัดสินใจพยุงร่างบางนั่นขึ้นมา
ฮีธเพียรพยายามถามเท่าไหร่ร่างบางตรงหน้าก็ไม่ปริปากพูดเลยแม้แต่น้อย กระแสตอบรับที่ได้มามีเพียงแค่ตาขวางๆ นั่น ทำเอาฮีธจนปัญญาที่จะทำอะไรเหมือนกัน พอบอกว่าจะพาไปส่งตำรวจ ก็มองตาขวางมากกว่าเดิมอีก สุดท้ายเลยมาจบที่อพาร์ตเมนท์ของเขานี่แหละ
ตุบ
"เฮ้ย"
มือเบสร้องเสียงหลง เมื่อโดนร่างบางในชุดเจ้าสาวกระโดดคร่อม มือขาวนั่นพยายามจะบีบคอเขาให้ได้เลยสิน่ะ
'ผู้หญิงอะไรแรงเยอะเป็นบ้า' คิดขณะที่กัดฟันรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพลิกคนด้านบน
"ปล่อยนะเว้ย"
เสียงแหลมที่หลุดออกมาจากปากนั่นทำเอาฮีธงงหนัก "ผู้ชาย?"
"ก็ใช่น่ะสิ คิดว่าฉันเป็นอะไรกัน!"
"ใจเย็นๆ สิสุงิจัง"
น้ำเสียงขี้เล่นดังมาจากด้านหลัง ทำเอาทั้งคู่ชะงัก เมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงเป็นใครฮีธก็เบิกตากว้าง
"คุณฮิเดะ!"
ฮิเดะโบกไม้โบกมือทักทาย แล้วกระโดดลงจากโต๊ะกลางห้องนั่น เดินมานั่งขัดสมาธิข้างๆ สุงิโซที่นอนราบอยู่กับพื้นโดยมีฮีธเป็นฝ่ายคร่อมไว้แทน
"หนีมาโลกมนุษย์แบบนี้มันไม่ดีรู้มั้ย เดี๋ยวก็โดนลงโทษหรอก"
สุงิโซผลักฮีธออกจากตัวแล้วรีบลุกขึ้น โผเข้ากอดฮิเดะทันที
"สงสัยต้องฝากฮีธคุงดูแลสุงิจังสักพักแล้วล่ะ" ฮิเดะบอกพลางสบตามือเบสรุ่นน้อง ทั้งๆ ที่ยังคงลูบเส้นผมสีชมพูแดงๆ นั่นเพื่อปลอบขวัญอยู่
"จะดีเหรอครับคุณฮิเดะ สุงิจังน่ะ มาเพื่อจะเอาชีวิตคุณฮีธนะ"
ฮีธหันควับไปมองต้นเสียงทันที แล้วก็พบกับใบหน้าน่ารักที่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ
"ก็คุณฮิเดะมัวแต่สนใจเจ้านี่เลยไม่แต่งงานกับฉันนะอิโนะจัง"
อิโนรันพยักหน้ารับเบาๆ ด้วยใบหน้าจริงจัง ไม่รู้ว่าเห็นด้วยหรืออะไรกันแน่
ฮิเดะส่ายหัวยิ้มๆ "ไม่เอาน่ะ ยังไงสุงิจังก็ได้อยู่กับฉันไม่ใช่เหรอ แต่ฮีธคุงน่ะ ไม่ได้อยู่ด้วยนะ"
"แต่ว่าเพราะไอ้บ้านี่" ปรายตาของฮีธ ก่อนสะบัดหน้าหนี "ทำให้คุณฮิเดะไม่ตอบตกลงคำขอของผมนี่" พองลมใส่แก้มอย่างน่ารัก จนอิโนรันอดไม่ได้ที่จิ้มเบาๆ
ฮิเดะยีหัวสุงิโซ "ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย"
"คุณฮิเดะ เวลาจะหมดแล้วครับ ปล่อยสุงิจังไว้นี่แหละ"
แขกผู้มาเยือนใหม่อีกหนึ่งเอ่ยเตือน เลยโดนเขวี้ยงค้อนใส่อีกราย "เงียบไปเลยเจ"
"อ่า จริงสินะ เพราะสุงิจังหนีลงมาโลกมนุษย์ ถ้าถูกจับได้ล่ะโทษหนักแน่ๆ เอาเป็นว่าแกล้งหลงมาก็แล้วกันนะสุงิจัง" ฮิเดะเอ่ยเสร็จสรรพพลางยืดตัวลุกขึ้นยืน "ต้องกลับแล้วล่ะ ขืนมานานจะโดนจับเข้าจนได้ ยังไงก็ฝากฮีธคุงดูแลสุงิจังด้วยนะ" พูดเร็วๆ ไม่ได้ฮีธได้แทรกขึ้นมา
"ฝากสุงิจังด้วยนะครับคุณฮีธ" เป็นอิโนรันที่บอก
"ถ้าดื้อล่ะก็ลงโทษได้เลยนะฮะ"
สิ้นเสียงเจร่างสามร่างก็หายแวบไปกับตา ทิ้งฮีธไว้กับคนที่เพิ่งจะบีบคอเขาไปไม่นานนี้เอง
"นี่"
"นี่"
"นี่"
ตลอดสามวันที่ผ่านมาฮีธยังไม่ได้ยินชื่อตัวเองเลยสักครั้งเดียว ครั้งเดียวก็ไม่มี ให้ตายสิ
"หลบไปสิ อย่าบังทีวี" โดนแว้ดกลับเสียงขุ่น
แต่มือเบสไม่กลัวหรอก กลับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนห่างกันไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ
"ฮีธ"
"อะ...อะ...อะไรของนายน่ะ"
"เรียกชื่อสิ ฮีธ หรือ ฮิโรชิก็ได้ ฉันไม่ได้ชื่อนี่ นี่ นี่"
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขบริมฝีปากอย่างไม่มั่นใจ มือเบสก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"สุงิจัง ทั้งๆ ที่หน้าตาก็น่ารักแท้ๆ พูดจาให้น่ารักหน่อยสิ"
"ยุ่งอะไรด้วย" บ่นอุบอิบพลางเบือนหน้าไปอีกทาง แต่ใบหน้าที่แสนจะเกลียดเพราะเป็นศัตรูหัวใจก็ตามมาหลอกหลอนอยู่ดี เพราะคำพูดเมื่อครู่มันกระทกหูของมือเบสเต็มๆ เลยน่ะสิ
"พูดเพราะๆ สิ"
สุงิโซยู่ปากก่อนจ้องฮีธกลับตาไม่กระพริบ จนคนโดนจ้องรู้สึกเสียวสันหลังแวบ นี่เขากำลังจะโดนฆ่าทิ้งอีกรอบใช้มั้ยนะ
"นายตาย!"
สิ้นคำคนหน้าตาน่ารักก็พุ่งตัวเข้าใส่ฮีธจนก้มลงไป สุงิโซรีบขึ้นคร่อมอย่างรวดเร็ว มือขาวๆ พุ่งตรงไปที่ลำคอบของฮีธครั้งที่สิบสองในรอบสามวัน ประสบการณ์สิบเอ็ดครั้งที่ผ่านมาช่วยให้ฮีธเอาตัวรอดได้ดีขึ้น ครั้งนี้เลยเป็นข้อมือของสุงิโซเองที่ถูกรวบเอาไว้แทน
มุมปากของผู้ชนะถูกยกขึ้นเจ้าคนมองรู้สึกอยากปล่อยหมัดใส่ "เพราะอย่างนี้สิคุณฮิเดะถึงไม่แต่งงานด้วย"
ใบหน้าขาวนั่นเปลี่ยนสีเป็นแดงด้วยความโกรธเข้ากับสีผมได้เป็นอย่างดี "ไอ้..." ริมฝีปากบางนั่นถูกหยุดไว้ด้วยนิ้วเรียวยาวของมือเบส
"ถ้าพูดไม่น่ารักจะไม่ปล่อยนะ"
"ขู่เรอะ!"
ฮีธส่ายหัวเบาๆ ก่อนยิ้มยั่ว "คนอย่างฉันไม่เคยขู่"
คำบอกเล่าเรื่องของคนตรงหน้าจากคุณฮิเดะดูจะเป็นเพียงเรื่องที่ถูกปรุงแต่งขึ้น ไหนล่ะฮีธที่แสนจะว่านอนสอนง่าย คุณฮิเดะต้องโกหกพวกเขาแน่ๆ ไหนบอกเหมือนลูกเจี๊ยบในกำมือยังไงล่ะ
"ปล่อย" บอกเสียงห้วนๆ
มือเบสส่ายหัวอีกรอบ "ไม่ผ่าน" พลางเลิกคิ้วกวนๆ ใส่
คิ้วเรียวที่ถูกกันไว้อย่างดีมุ่นขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาสีน้ำตาลนั่นมองมาอย่างสงสัย ฮีธรออยู่นานก็ไม่มีท่าทางว่าสุงิโซจะเปิดปากถามถึงประโยคที่ไม่เข้าใจ เขาจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนยอมปล่อยข้อมือที่กุมไว้โดยดี
เจ้าสาวกลางสายฝนยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนอ้าปากเหวออย่างพูดไม่ออก เมื่อหน้าผากกลมมนนั่นถูกริมฝีปากบางของมือเบสประทันลงมา ไม่ใช่ครั้งเดียวเสียด้วยสิ
ฮีธจูบหน้าผากนั่นจนกว่าจะพอใจ แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนเดินเข้าไปในครัว เพื่อหาของล่อมาดับอารมณ์คุกกรุ่นของสุงิโซตอนนี้
"มันจะดีเหรอครับคุณฮิเดะ"
ฮิเดะยู่ปากอย่างครุ่นคิด หลังจากเงยหน้าจากอ่างสีทองสวยที่เอาไว้ส่องดูยังโลกด้านล่าง
"อาจจะดีก็ได้นะริวจัง"
ริวอิจิพยักหน้า "อาจจะครับ ถ้าคุณฮิเดะไม่ได้แค่อยากแกล้งสุงิจังเล่น"
ฮิเดะแอบเบ้ปากอย่างเซ็งๆ เมื่อมีคนรู้ทัน แถมไอ้คนๆ นั้นยังเป็นรุ่นน้องอีกตั้งหาก พอปลายตาไปมอง ก็เห็นแวบๆ ว่าเจ้ากระต่ายหน้าตาน่ารักอย่างอิโนรันก็ดันพยักหน้าเห็นด้วยกับริวอิจิ ไม่มีใครเข้าข้างเขาสักคน
"ไม่ได้แกล้งหรอกน่ะ แค่ดัดนิสัยเอาแต่ใจเท่านั้นแหละ"
"สุงิจังเอาแต่ใจคุณฮิเดะมากกว่านะครับ" เป็นอิโนรันที่บอก คราวนี้ริวอิจิเป็นฝ่ายพยักหน้าสนับสนุน
คนหัวแดงที่อายุมากกว่านั้นมุ่นคิ้วเข้าหากันเป็นเชิงคิดหนัก อย่างไม่แน่ใจกับสิ่งที่ตนทำลงไป
"ถ้าคุณฮีธเป็นอะไรไปเพราะสุงิจัง" อิโนรันเอ่ยขึ้นมาเบาๆ
โป๊ก
"เจ็บนะริวจัง!" กระต่ายหน้าตาน่ารักหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อน เขกลงมาได้ หัวนะไม่ใช่นุ่น
"ก็เขกให้เจ็บน่ะสิ เงียบๆ แบบเดิมนั่นแหละดีแล้วอิโนะจัง"
ระหว่างที่สองเพื่อนซี้อย่างริวอิจิและอิโนรันกำลังเถียงกันล้งเล้งอยู่นั้น ฮิเดะก็ก้มหน้าลงไปดูในอ่างสีทองนั่นอีกรอบ แล้วพยักหน้ากับตัวเองเพื่อสร้างความมั่นใจให้หนักแน่นกว่าเดิม
"ให้สุงิจังอยู่กับฮีธคุงไปนั่นแหละดีแล้ว กลับมานิสัยดีขึ้นแน่ๆ" ว่าแล้วก็เดินผิวปากจากไปอย่างอารมณ์ดี
"ทำไมคุณฮิเดะมั่นใจจังล่ะ" เป็นอิโนรันอีก ที่ถามขึ้นมา
ริวอิจิเหล่เพื่อนที่ปกติไม่พูดมากขึ้นนี้ อาจจะเพราะรายนี้ก็เห็นเป็นเรื่องสนุกไม่แพ้คุณฮิเดะนักหรอก "จะไปรู้เหรอ" ว่าแล้วก็เดินหนีอิโนรันไปอีกคน
นิ้วเรียวยาวสวยตามแบบฉบับของมือเบส ก็ยังดูสวยอยู่วันยังค่ำ แม้ว่าจะถูกใช้มาสระผมให้กับน้องชายคนสำคัญของฮิเดะก็ตาม สุงิโซนอนพิงขอบอ่างราวกับลูกแมวเชื่องๆ ยอมให้ฮีธสระผมให้โดยดี
"เล่าเรื่องคุณฮิเดะต่อสิ เล่าให้ฟังหน่อย"
น้ำเสียงออดอ้อนนั่น ทำให้นึงถึงสาเหตุที่ทำให้เสือดาวตัวโตกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆ อย่างนี้
'อยากฟังเรื่องคุณฮิเดะมั้ยล่ะ' น้ำเสียงทุ้มๆ เอ่ยออกมา ทำเอาคนที่กำลังจะพุ่งเข้ามาประทุษร้ายรอบที่สามของวันหยุดชะงัก ก่อนพยักหน้าหงึกหงักแล้วนั่งแหมะลงกับเบาะรองนั่งอย่างเรียบร้อย
'เล่าเยอะๆ นะ คุณฮิเดะเล่าแต่เรื่องนาย ไม่เห็นสนุกเลย'
สุงิโซนั่งฟังเสียงนุ่มของฮีธอย่างตั้งใจ พยักหน้าและคอยถามคำถามเมื่อสงสัย แม้ว่าจะสงสัยไปเสียหมดเกือบทุกประโยคที่ฮีธเล่า แต่คนเล่าก็ยังคงเล่าไป ตอบคำถามไป อย่างนั้นเรื่อยๆ ไม่มีท่าว่าจะเหนื่อย
"เสร็จแล้ว" บอก พลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาคลุมเส้นผมสีน้ำพูแปร๋นนั่น
"ขึ้นได้แล้วใช่มั้ย ตัวเหี่ยวหมดแล้ว" หันไปถาม
ฮีธพยักหน้าพลางกลั้นหัวเราะ
"หัวเราะอะไรล่ะ คุณฮีธสระผมนานเป็นบ้า" เบ้ปากใส่แล้วลุกพรวดขึ้นจากอ่างน้ำทันที
คนตัวเหี่ยวเดินร่อนออกจากห้องน้ำโดยที่มือเบสเดินตามมาติดๆ ระหว่างที่กำลังหยิบชุดนอนที่เจ้าของบ้านเตรียมไว้ให้นั้น สุงิโซก็รู้สึกถึงสายตาบางอย่างที่จับจ้องมาที่ตน
"ไอ้บ้า!" เขวี้ยงเสื้อนอนสีอ่อนไปที่ฮีธทันที
มือเบสทำเพียงหัวเราะเบาๆ "ก็คนนะ เล่นเดินแก้ผ้าอย่างนั้นออกมาก็ต้องมองสิ" ตีหน้าขรึมแล้วพูดต่อ "แล้วตกลงจะไม่ใส่เสื้อผ้าเหรอ"
ผิวแก้มขาวๆ นั่นเปลี่ยนเป็นสีแดงจนดูเข้ากับสีผม แล้วกระชากชุดนอนที่ตัวเองเพิ่งปาใส่เขาไปกลับมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ภายในหัวก็วางแผนคิดเรื่องแก้แค้นมือเบสที่ยืนพยายามหยุดหัวเราอยู่นั่นเอง
ฮีธที่ยืนหันหลังให้อยู่ หันกลับมาควับเมื่อได้ยินเสียงไม่รื่นหู
เจ้าสาวกลางสายฝนของคุณฮิเดะก่อเรื่องอีกแล้ว
ใบหน้าที่ปกติมักจะอมยิ้มน้อยๆ อยู่เสมอเรียบตึง มือเบสกำลังหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด
รู้ๆ กันอยู่ว่ามือเบสแห่ง X Japan นี้ รักความเป็นระเบียบมากขนาดนั้น แล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่สุงิโซทำนิสัยไม่ดีแบบนี้ เมื่อขัดใจอะไรก็อาละวาดตลอด
สุงิโซหยุดการทำลายข้าวของ เมื่อสังเกตได้ถึงความผิดปกติ ทุกทีฮีธจะรีบเข้ามาห้าม แต่ไม่ใช่กับครั้งนี้ มือเบสยืนนิ่ง ทั้งสีหน้าและแววตาเรียบเฉยจนคนมองนึกกลัวจนต้องหลบตา ริมฝีปากบางนั่นเม้มเข้าหากันแน่น
ในที่สุดฮีธก็เป็นฝ่ายเดินออกไปก่อน
ดวงตาเรียวมองผ่านกระจกใสออกไป แม้ว่าท้องฟ้าจะสดใส แต่ก้อนเมฆกลับรวมตัวกันเป็นก้อนใหญ่ๆ หลายก้อนลอยไปมาตามกระแสลม ฝนกำลังจะตก และเจ้าของบ้านก็ยังไม่กลับมา
ท้องฟ้าเริ่มอึมครึมไม่ต่างจากบรรยากาศในบ้านสองสามวันที่ผ่านมาสักเท่าไหร่
ถึงแม้ว่าฮีธจะหาข้าวให้กินเหมือนเดิม แต่รสชาดมันกลับเฝื่อนคอ เมื่อต้องนั่งจัดการอาหารทั้งสามมื้อคนเดียว ไม่มีคนคอยดุยามเขาอาละวาด คนที่คอยเล่าเรื่องฮิเดะให้ฟังก็ไม่มี หรือแม้แต่คนที่คอยสระผมให้
"ผู้ชายอะไรวะ ขี้งอนชะมัด" ยู่ปากอย่างหงุดหงิด ก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ง้อก็ได้"
เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น ร่างโปร่งบางนั่นก็คว้าร่มคันใหญ่เพราะจำได้ลางๆ ว่าเมื่อเช้าฮีธไม่ได้เอาร่มไปด้วย แต่แบกเบสตัวใหญ่ไปแทน
แต่เมื่อออกมาถึงหน้าอพาร์ตเม้น สุงิโซก็หันซ้ายหันขวาอย่างเลือกไม่ถูกว่าจะไปทางไหนดี ใช่ว่าไม่เคยออกจากบ้าน แต่ไม่เคยไปที่ทำงานของมือเบสตั้งหากล่ะ
"สุงิ"
เจ้าของชื่อขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินเสียงที่ไม่น่าจะได้ยิน
"ชินจัง?"
"สุงิจัง ต่อไปนี้พวกเราจะนำทางนายเอง เดินไปเลย"
"ริวจัง?"
ตลอดเวลาสิบห้านาทีสุงิโซได้ยินแต่เสียงล้งเล้งของเพื่อนที่มัวแต่เถียงกันว่าไปทางไหน อ่า ยกเว้นอิโนรันไว้หนึ่งคน ไม่แน่ใจว่านั่งมอง
เพื่อนเถียงกันเพลินหรือว่าหลับไปแล้วกันแน่ เพราะฉะนั้นตลอดเวลาสิบห้านาทีสุงิโซจึงไม่ได้เดินไปไหนไกลจากอพาร์ทเม้นสักเท่าไหร่
"เงียบสักที !" ตวาดออกมาเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง สุงิโซแกล้งทำเป็นไม่่รู้ไม่ชี้แล้วเดินต่อไป
ในที่สุดเจ้าก้อนเมฆนั่นก็แปรเปลี่ยนเป็นเม็ดฝนที่ค่อยๆ ล่วงหล่นลงมาจากฟ้า
ร่มคันใหญ่ถูกเอามาใช้บังฝนให้เหมาะสมกับหน้าที่ของมันพอดี
"สุงิจัง" เสียงเรียกชื่อทำเอาสุงิโซอ้าปากจะด่า แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจในเมื่อมันเป็นเสียงของอิโนรัน
"อิโนะจัง"
"คุณฮีธที่หนึ่งนาฬิกา ล็อค ยิง !"
สุงิโซมองตามทิศที่อิโนรันบอก แต่โชคร้ายที่ตอนนี้ฝนตกและผู้คนต่างหยิบร่มขึ้นมาบังเจ้าหยดน้ำจากท้องฟ้านั่น ทัศนียภาพจึงไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่นัก เขามองเห็นเป้าหมายแวบๆ ก่อนรีบเดินไปจนไม่ได้มองทาง
มือเบสในเสื้อโค้ทสีดำตัวยาวกำลังก้าวเร็วๆ เพื่อหาที่หลบฝน มันคงไม่ดีกับทั้งตัวเขาและเบส หากจะตากฝนกลับบ้าน
"คุณฮีธ !"
ฮีธหยุดชะงักก่อนหันกลับไป
ปึก ! !
"คุณฮีธ เป็นอะไรมากหรือเปล่า"
สุงิโซเมื่อเห็นมือเบสยืนหลับตากุมหน้าอยู่ แต่ฮีธกลับพูดไม่ออกว่านอกจากเขาจะโดนหน้าผากของสุงิโซชนเข้าเต็มๆ แล้วยังโดนร่มที่เจ้าตัวถืออยู่นั่นจิ้มเข้าที่หัวอีกด้วย
"กลับบ้านกันนะ" พูด พลางคว้ามือข้างที่ว่างของฮีธเอาไว้
ฮีทยอมเดินตามกลับไปอย่างงุนงง แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยแบบเก่า ส่วนคนที่กำลังถือร่มนั้นฮัมเพลง(ที่ฮีทไม่รู้จัก)ไปอย่างอารมณ์ดี
จู่ๆ คนที่ดูอารมณ์ดีนั้นก็หยุดเดิน มือขาวที่กุมมือฮีทไว้นั้นเย็นเยือกจนเขารู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ซึมออกมาและแรงบีบที่เพิ่มมากขึ้น ฮีทจึงดึงร่มมาถือแทน
“ขอโทษ” พูดเสียงเบา “ที่งี่เง่า”
ฮีทรับคำในลำคอ ก่อนกระชับมือนุ่มนั่นแล้วเดินต่อไป หากแต่สุงิโซไม่ยอมก้าวต่อ ทำให้เม็ดฝนนั่นซึมเข้าเสื้อสีขาวนั่นจนแนบไปกับผิวขาว
มือเบสยืนมองภาพนั้นอยู่ชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “อยากเป็นเจ้าสาวกลางสายฝนอีกหรือไง”
ในที่สุดฮีทก็ยอมเปิดปากพูด อดีตเจ้าสาวกลางสายฝนเงยหน้าขึ้นมาพลางยิ้มกว้าง
“เล่นน้ำฝนก่อนได้มั้ยล่ะ”
“ไม่”
แม้ว่าจะไม่ได้รับคำอนุญาต แต่น้องชายของฮิเดะก็ออกไปเริงร่ากลางสายฝนไม่ยอมกลับเข้าร่ม ทิ้งให้มือเบสยืนมองแล้วเผลออมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“ถ้าพอใจแล้วก็ตามกลับไปนะ”
คนฟังเบิกตากว้าง เพราะมั่นใจว่าตัวเองนั้นเดินกลับไม่ถูกเป็นแน่ พอคำนวณถึงผลที่ตามมาแล้ว จึงยอมวิ่งตามฮีทที่เดินก้าวสั้นๆ รออยู่ไป
“คุณฮีท สระผมให้หน่อยนะ” อ้อนเสียงหวาน พลางช้อนตาแป๋วๆ นั่นมอง “อาบด้วยกันเลยก็ได้ คุณฮีทก็เปียกเหมือนกันนี่เนอะ” พูดเองเออเองโดยที่ไม่ได้สังเกตสีหน้าปั้นยากของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย
สุงิโซลากฮีทเข้าห้องน้ำที่ไม่ได้กว้างมากนัก น้ำอุ่นไม่ได้ถูกเตรียมไว้อย่างเคย ฝักบัวจึงเป็นอีกหนึ่งตัวเลือกของการอาบน้ำวันนี้
"เข้ามาอาบด้วยกันนั่นแหละ" สุงิโซบอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำ
"ไม่ล่ะ นายอาบก่อนเถอะ"
"คุณฮีทมาเขินอะไรตอนนี้" ถามพลางสาวเท้าเข้าไปหา ทั้งที่เกือบเปลือยทั้งตัว
"ไม่ได้เขิน แต่มันคงไม่ดีถ้าฉันจะอาบน้ำกับว่าที่เจ้าสาวของคุณฮิเดะ"
สุงิโซมุ่นคิ้ว อันที่จริงสองสามวันที่โดนงอนเขาแอบลืมคุณฮิเดะไปแล้วเสียด้วยซ้ำ อีกอย่างฮีทก็เคยเข้ามาสระผมให้บ่อยๆ ทำอย่างกับไม่เคยเห็นอย่างนั้นแหละ
"ชั่งสิ ผมไม่ใช่เจ้าสาวของคุณฮิเดะสักหน่อย มาอาบด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย" พูดเสร็จก็ลากมือเบสที่ขืนตัวเล็กๆ เข้ามาในห้องน้ำ แถมยังจะเซอร์วิสด้วยกันถอดเสื้อผ้าให้อีกด้วย แต่ฮีทจับมือขาวที่กำลังจะเลิกเสื้อเขาไว้เสียก่อน
สุงิโซก็แค่คิดว่าจะทำตัวดีๆ ไถ่โทษเท่านั้นแหละ
ฝักบัวอันเดียวไม่อาจเผื่อแผ่สายน้ำยังไปคนทั้งสองคนได้ทั่วถึง สุงิโซจึงถึงแขนอีกฝ่ายที่อยู่เสียห่างให้เข้ามาใกล้
"ตอนนั้นน่ะ ทำไมคุณฮีทถึงช่วยผมไว้"
"หืม นั่นสินะ" ยิ้มบางๆ
"ถ้าไม่ใช่ผมแต่เป็นคนอื่น จะทำแบบนี้หรือเปล่า" ยังคงถามไม่เลิก
เส้นผมสีสว่างนั่นลู่ไปตามใบหน้าและลำคอ เช่นเดียวกับผิวขาวที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปหมด เหมือนกับวันแรกที่พบกัน
"ไม่รู้หรอก รู้แค่ว่า..."
นิ้วเรียวยาวนั่นลากไปตามแผ่นอกขาว ก่อนมาหยุดอยู่ที่หัวไหล่มน
"...จะทำอย่างนี้กับเธอคนเดียว"
เมื่อความชื้นของริมฝีปากอุ่นนั่นเข้าครอบครองกลีบปาก สุงิโซไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น เหมือนสมองหยุดการทำงานไปชั่วขณะ ก่อนที่วงแขนขาวๆ นั่นจะโอบรอบคออีกฝ่ายเอาไว้
แผ่นหลังของสุงิโซถูกดันไปติดกำแพง ฝ่ามือร้อนแม้ว่าจะอยู่ใต้สายน้ำเย็นฉ่ำลูบสเปะสะปะไปทั่วผิวขาวๆ นั่น
สุงิโซไม่แน่ใจว่าตัวเองนั้นหลับไปเมื่อไหร่ ความรู้สึกแปลบๆ ที่สะโพกทำให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมา ก็รู้สึกร้อนวาบที่ผิวแก้ม พื้นที่ข้างกายนั้นว่างเปล่า เจ้าของที่คงไปทำงานแล้ว
"ออร่าสีชมพู"
"คุณฮิเดะ!"
"ก็ใช่น่ะสิ ไม่ใช่ฮีทคุงที่เพิ่งออกไปหรอกน่ะ ผิดหวังเหรอ"
"เปล่าสักหน่อย" ตอบงึมงำอยู่ในลำคอ
ฮิเดะอมยิ้มน้อยๆ กับท่าทางเขินอายที่เห็นไม่บ่อยนัก แม้ว่าสุงิโซจะบอกชอบเขาอยู่หลายรอบ แต่นานๆ ทีถึงจะเห็นเขินเป็นกับเขาบ้างเหมือนกัน
"แม้แต่ตัวสุงิจังก็เป็นสีชมพู" อิโนรันเอ่ย พลางลากนิ้วไปตามร่องรอยที่ฮีทสร้างไว้เมื่อคืน
"ไม่เอาน่ะอิโนะจัง เห็นมั้ยว่าสุงิจังกำลังจะสุกแล้ว" แซว ก่อนผิวปากหวือ
สุงิโซทำปากยื่นอย่างงอนๆ "ดูกันอยู่ตลอดเลยเหรอครับ"
ฮิเดะโบกมือไปมือเป็นเชิงปฏิเสธ "ใครจะไปดูกันล่ะ"
"เจ !" สุงิโซสวนขึ้นมาทันที แต่อิโนรันส่ายหัว "คุณฮิเดะปิดไว้ไม่ให้ดู"
"เข้าเรื่องเถอะ สุงิจัง เหลือเวลาอีกไม่นาน พวกนั้นก็จะหาตัวเธอเจอแล้วนะ" ฮิเดะลูบหัวคนที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงเบาๆ "ฉันไม่แน่ใจว่าจะนานแค่ไหน อาจจะแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงหรือวันสองวัน"
หันไปกอดฮิเดะแน่น "ผมอยากอยู่ที่นี่"
"ฉันรู้ แต่มันเป็นไปไม่ได้ สุงิจังรู้ใช่มั้ย"
สุงิโซพยักหน้ารับ ฮิเดะคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนเกลี่ยน้ำตาอย่างเบามือ น้อยครั้งที่จะเห็นผู้ชายคนนี้อ่อนโยนได้ขนาดนี้
"แล้วเจอกันที่ข้างบนนะสุงิจัง" จูบที่หน้าผากกลมมนนั่นแผ่วเบา ก่อนหายวับไป
ร่างโปร่งนั่งชันขา พลางซุกหน้าลงกับเข่าอย่างคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดี
"สุงิจัง"
เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อพบว่าเป็นใครก็ลุกพรวดตะโดดเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่นโดยลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองกำลังเจ็บสะโพกอยู่
"เป็นอะไร หืม"
ส่ายหัวทั้งๆ ที่ยังซุกอยู่กับอก
"ทำไมวันนี้กลับเร็วล่ะครับ"
ฮีทเกาหัว "ฝนจะตกน่ะ เลยกะว่าจะมานั่งดูกับใครบางคน แล้วก็" จูงมือสุงิโซมานั่งที่เตียง พลางกอดไว้แน่น "ถ้าได้อยู่อย่างนี้คงจะอุ่นน่าดูเลยล่ะ"
ผิวกายของสุงิโซอุ่นกว่าเดิม อาจะเป็นเพราะเจ้าตัวยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า เสียงหยอกล้อกันดังไปทั่วห้อง แม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นเสียงของสุงิโซก็ตาม
"คุณฮีท ทำเหมือนที่เราเจอกันตอนแรกได้มั้ย"
คนโดนถามขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
ร่างโปร่งบางในชุดเจ้าสาวชุดเดียวกับครั้งแรกที่เขาเจอ กำลังยืนอยู่กลางสายฝนอีกรอบ โดยที่เขายืนถือร่มดูอยู่
สุงิโซท่าจะชอบน้ำฝน
"คุณฮีท" ตะโกนเรียกพลางกวักมือให้อีกฝ่ายเดินเข้าไปหา "แต่งงานกับผมนะ"
คนโดนขอแต่งงานแบบไม่ทันตั้งตัวชะงักกึก ก่อนที่สมองจะค่อยๆ ประมวลผลว่าเมื่อกี้สุงิโซพูดว่าอะไร เขาก็โดนขโมยจูบเสียแล้ว
"ผมขอสาบานว่าจะรับคุณฮีทเป็นคู่ชีวิตของผมคนเดียว"
ฮีทไม่ตอบ มือข้างที่ว่างจากการถือร่มนั่นจับที่ท้ายทอยอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นจูบ
"อืม"
"ทำไมตอบสั้นจังล่ะครับ"
มือเบสดึงสุงิโซเข้ามากอดแน่น ก่อนกระซิบที่ข้างหูเบาๆ "จะตอบยาวๆ คืนนี้"
คำตอบของเจ้าบ่าวหมาดๆ ทำเอาเจ้าสาวแก้มแดงแจ๋
ฉับพลันดวงตาเรียวก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่ไม่อยากเจอมากที่สุด
'ผู้นำทาง'
แสดงว่าเขากับผู้ชายตรงหน้าจะต้องแยกจากกันแล้ว
"ผมรักคุณฮีทนะครับ" พูดเสียงแผ่ว
ท่าทางที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายทำเอาฮีทแปลกใจ
"ลาก่อน"
มือเบสเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อได้ยินคำสุดท้าย สุงิโซผละออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างง่ายดายแล้ววิ่งตรงไป ฮีทหันกลับหมายจะคว้าอีกฝ่ายไว้ หากแต่หยุดชะงัก เมื่อเห็น
เจ้าสาวของตนอยู่กับใครบางคนที่คลุมหน้าด้วยผ้าสีขาว แม้ว่าฝนจะตกแต่ผ้านั่นก็ไม่เปียกเลย ทำให้เขารู้ทันทีว่าจะต้องจากอีกฝ่ายไปแล้ว
มุมปากถูกยกขึ้น รอยยิ้มบางๆ ที่แฝงไว้ด้วยความสมเพศตัวเอง
"ลาก่อนสุงิจัง ฉันก็รักเธอ เจ้าสาวกลางสายฝนของฉัน"
"สุงิจังไม่ได้ไปไหนไกลหรอก" เสียงที่ไม่ควรจะมี เพราะเขาอยู่ในห้องเพียงคนเดียว ดังขึ้น
คราวนี้ฮีทไม่ได้ตะโกนออกมาอย่างตกใจแบบครั้งแรก "คุณฮิเดะ"
"เด็กดื้อนั่นก็แค่กลับไปยังที่ๆ ตัวเองมา"
ฮีทยิ้มให้อย่างเหนื่อยอ่อน "ครับ"
"แต่เขาก็อยู่ในนี้" จิ้มไปที่หน้าแกฝั่งซ้าย "ของนายไม่ใช่เหรอ"
"ครับ"
ฮิเดะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับรุ่นน้องคนนี้ ฮีทเป็นคนเจ้าระเบียบ เลือกซื้อของนานเกินไป น่าเบื่อโคตรๆ แต่ก็เป็นเด็กดี เช่นเดียวกับน้องชายหัวชมพูของเขาอีกคน
"คุณฮิเดะไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่เป็นไร เชื่อว่าสักวันผมจะได้อยู่กับสุงิจังแน่ๆ"
"อย่างนี้สิ สมกับเป็นฮีทคุงหน่อย" ตบไหล่รุ่นน้องด้วยแรงที่ไม่เบานัก "ฉันไปล่ะนะ อ้อ ไม่ต้องห่วงสุงิจังล่ะ รายนั้นมีคนดูแลเยอะ"
พยักหน้าเบาๆ
คนดูแลที่ว่า คงจะหนีไม่พ้นเหล่าบรรดาเพื่อนที่สุงิโซเคยเล่าให้ฟังล่ะมั้ง
----------------------------------------------
::กำลังนั่งสครีมเอตะอยู่เลยแต่งฉากนั้นไม่ได้ โกเมนเนะ::
::สารภาพว่าจบไม่ได้ดั่งใจ ฉากจบที่คิดว่าไม่ใช่แบบนี้ แต่นึกฉากที่คิดว่าตอนแรกไม่ออกจริงๆ โกเมนเนะ::
::แต่ตั้งใจให้จบแบบนี้อยู่แล้ว เพราะสุงิไม่ได้มาเพื่อที่จะมาอยู่กับคุณฮีทตั้งแต่ทีแรก แต่มาเพื่อรัก กริ้วววววว::
-คำพูดของ 'ฮิเดะ' ไม่รู้จะแปลยังไงให้สวยๆ แต่ชอบ เพราะคำว่าผู้ชายธรรมดาๆ-
"I'm not a 100% good guy. I'm not a 100% perfect hero.I'm just an ordinary.I do something good and also bad. However,That's my life. But do not focus on my bad, then take a look on my good.Look at my life which full of my endeavor."
edit @ 21 Apr 2012 03:24:49 by TiGGeR-L
