My SUN, SUNSET, SUNRISE, SUNSHINE, SUNNY >///<

Fan fiction Big Bang: Because of you

Chapter: 1

Pairing: T.O.P TaeYang

Author: TiGGeR-L

     เรือนร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำ รอยปื้นสีแดง นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง อากาศด้านนอกที่ไม่ร้อนมาก แต่ด้านในกลับเปิดแอร์คอนดิชั่นเอาไว้ เพื่อคลายความร้อนให้กับร่างเล็ก

     ดวงตาเรียวคมเหมือนกับเหยี่ยวมองตรงมาที่ร่างเล็กบนเตียง แววตาของเขาแสนจะเย็นชาเหลือเกิน ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ หากมีคนบอกว่า ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ คงใช่ไม่ได้กับผู้ชายคนนี้

     ร่างสูงขยับก้าวแขนตรงไปที่เตียงขนาดคิงไซส์ของตัวเอง แล้วนั่งลงที่ด้านข้างของร่างเล็ก มือหนาลูบที่แก้มนุ่มนิ่มนั่นเบาๆ  แล้วค่อยๆ ไล้ไปที่ริมฝีปากบาง จากนั้นก็ก้มลงจูบที่กลีบปากเบาๆ

     "ยองเบ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มปลุกคนที่หลับอยู่

     "อืม" ร่างเล็กครางเบาๆ แล้วค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ยองเบนอนมานานพอสมควรแล้ว จึงไม่งี่เง่าที่จะไม่ตื่น แล้วเขาก็ไม่ใช่คนขี้เซาด้วย

     "ไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวจะไปส่ง"

     คนเพิ่งตื่นมองตามเจ้าของห้องอย่างงุนงง แต่พอเรียบเรียงคำพูดได้ ความน้อยใจก็พุ่งตรงเข้าก่อกวนจิตใจทันที ด้วยสำนึกได้ว่า ใครบางคน คงกำลังจะมาที่นี่ ที่ๆ เขากำลังอยู่ตอนนี้ และคงจะกลับมานอนที่เตียงนี่ ที่เขาเคยนอนหลับอยู่

     ยองเบลุกไปอาบน้ำอย่างไม่อึดออด

     "พรุ่งนี้ ตอนเช้าจะมารับนะ" เขาบอก ดวงตาทั้งสองข้างยังคงเย็นชาและอ่านยากเหมือนเดิม

     "ฮะ" ร่างเล็กรับคำแล้วเปิดประตูรถ แต่กลับถูกมือใหญ่คว้าเอาไว้เสียก่อน "บอกแม่ซะ พรุ่งนี้จะไปนอนกับพี่"

     "แต่ว่า... พรุ่งนี้" ยองเบยังพูดไม่จบก็ต้องชะงัก เมื่อดวงตาเรียวตวัดมองมา อย่างรู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไร แต่เขาก็ต้องพูดออกไป เพราะที่ผ่านมา เขากำลังทำผิดต่อใครคนหนึ่งอยู่ "พรุ่งนี้เขาจะกลับมาแล้วนะฮะ พี่ซึงฮยอนจะไม่ไปอยู่กับเขาเหรอ"

     "นั่นมันเรื่องของฉัน"

     ยองเบก้มหน้านิ่งเงียบ ด้วยรู้ดีกว่าถ้าหากคนตรงหน้าแทนตัวเองว่า 'ฉัน' เมื่อไหร่ เขากำลังโกรธอยู่

     "ผมไปแล้วนะ ขับรถกลับบ้านดีๆ นะฮะ" ยองเบตัดสินใจลงจากรถ หนีไปจากบรรยากาศอันน่าอึดอัด

     "พรุ่งนี้จะไปค้างบ้านพี่ อย่าลืมบอกแม่ด้วย" เขาย้ำคำ

     ยองเบไม่ตอบ มือนิ่มๆ ทั้งสองข้างแกะมือหนาที่แข็งราวกับคีมออกจากท่อนแขน แล้วลงจากรถไป

     เขา ชเว ซึงฮยอน มองตามร่างเล็กที่วิ่งเข้าบ้านไปอย่างเหนื่อยอ่อน ศีรษะได้รูปพิงไปกับเบาะรถ เมื่อเห็นว่าร่างเล็กนั่นเข้าบ้านไปเรียบร้อยแล้ว เปลือกตาหนาค่อยๆ ปิดลง พร้อมกับเสียงถอนหายใจออกมาที่ไม่ดังมากนัก

    "ยองเบ ยองเบ เมื่อไหร่ จะเข้าใจความรู้สึกของพี่นะ" เขาพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนหันกลับไปมองที่บ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่อีกครั้ง แล้วขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

     ขายาวถูกก้าวเร็วๆ สายตาก็พลางกวาดมองไปรอบๆ เขากำลังหาใครคนหนึ่งอยู่ ใครคนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุด ทั้งๆ ที่บอกไว้แล้วว่าจะมารับ หายไปไหนนะ

     ดวงตาเรียวคมที่มักจะเย็นชาอยู่เสมอๆ บัดนี้กลับฉายแววของความเป็นห่วงอย่างชัดเจน เม็ดเหงื่อเริ่มผุดพรายทั่วใบหน้า เนื่องจากเขาวิ่งรอบๆ โรงเรียนมาสองสามรอบแล้ว

    "ยองเบ หายไปไหนนะ โธ่เว้ย!"

     หมัดลุ่นๆ ถูกส่งเข้ามากำแพงแข็ง ด้วยเจ้าของหมัดกำลังอารมณ์เสียและหงุดหงิดสุดๆ

     เขาค่อยๆ วิ่งไปเรื่อย จนพระอาทิตย์บนท้องฟ้า เริ่มคล้อยต่ำลงทุกทีๆ แต่เขาก็ยังหาร่างเล็กนั่นไม่เจอ

     ...อาจจะกลับบ้านไปแล้ว... เขาคิด แล้วล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบเครื่องมืออิเล็คโทรนิคอย่างโทรศัพท์มือถือออกมา

     หมายเลขปลายทางถูกกดลงอย่างรวดเร็ว เขารอเสียงสัญญาณไม่นาน ก็มีคนรับสาย

     "ยองเบ พี่บอกว่าจะมารับไม่ได้ใช่เหรอ" น้ำเสียงเย็นเยียบถูกเปล่งออกมา

     'เอ่อ ขอโทษฮะ พอดี... วันนี้ผมรู้สึกปวดหัว'

     ยองเบตอบกลับมา ทำเอาเขากำหมัดแน่น ด้วยรู้ว่าร่างเล็กนี่ตั้งใจจะหลบหน้าเขาชัดๆ เรื่องปวดหัวอะไรนั่น โกหกทั้งเพ

     "ถ้าอย่างนั้นพี่จะไปเยี่ยม" สิ้นคำ เขาก็ตัดสายไปเลย เนื่องจากรู้ดีว่ายังไงคนที่พูดด้วยก็ต้องปฏิเสธ หาข้ออ้างนู่นนี่ไม่ให้เขาไปหาจนได้

     แลมโบกินีสีเงิน รุ่นเรเวนตันถูกเหยียบคันเร่งให้เร็วกว่าความเร็วมาตรฐานมากนัก ไม่แปลกที่รถของเขาจะเด่น ส่วนใหญ่ในเกาหลี ทุกคนจะใช้ของฮุนไดที่เป็นแบรนด์ของประเทศมากกว่าต่างประเทศ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีของต่างประเทศให้เห็นเลย อย่างเช่นเบนซ์ เป็นยี่ห้อส่วนใหญ่ที่แท็กซี่มักนิยมใช้

     แต่ว่าความมืดของท้องฟ้าช่วยทำให้รถของเขากลืนไปกับแสงที่ไม่ค่อยสว่างมากนักได้ดีพอสมควร

     รถที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลกถูกขับมาจอดที่หน้าบ้านหลังเดิม ที่เขาเคยมาแล้วหลายครั้ง

     ซึงฮยอนกวาดตามองไปรอบๆ บ้านเหมือนอย่างเคย แล้วค่อยหันกลับมามองตัวบ้าน ไฟด้านล่างถูกปิดหมดทุกดวง ส่วนหน้าบน ตรงห้องนอนของเจ้าของบ้านก็ถูกปิดไว้เช่นกัน ไฟที่เปิดอยู่เพียงดวงเดียวในบ้านก็เป็นไฟในห้องของยองเบ แสดงว่าพ่อกับแม่ของเจ้าตัวเล็กนั่นคงไม่อยู่สินะ

     มุมถูกยกขึ้นอย่างพอใจ เขาก้าวยาวๆ ไปที่ประตูบ้าน แล้วเปิดเข้าไปทันที ด้วยรู้นิสัยของยองเบดีว่าขี้ลืมขนาดไหน ลืมแต่เรื่องสำคัญๆ แต่เรื่องที่ทำร้ายจิตใจตัวเองน่ะ ขยันจำนัก

      เขาเดินตรงไปยังบันได แล้วขึ้นไปยังห้องนอนที่แสนจะคุ้นเคย

      แฮนเดอร์ถูกจับลงช้าๆ ประตูสีขาวค่อยเปิดเข้าไปด้านใน ดวงตาเรียวกวาดมองหาร่างเล็กเจ้าของห้อง แต่ยองเบไม่ได้อยู่ในห้อง ร่างเล็กนั่นไปยืนอยู่ตรงระเบียง คุยกับใครสักคนอยู่ ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่า บนใบหน้าของยองเบจะมีรอยยิ้มกว้างขนาดไหน ในเมื่อเจ้าตัว พูดไปหัวเราะไปเสียอย่างนั้น

       ซึงฮยอนกำหมัดแน่นกับภาพที่เห็น เขาค่อยๆ แทรกตัวผ่านช่องว่างที่ประตูเปิดอยู่ เขายังใจเย็นและสามารถรอจนยองเบคุยกับใครบางคนเสร็จ

       ร่างเล็กก้าวเข้ามาในห้องและจัดการเลื่อนประตูปิด ดึงผ้าม่านเข้ามาเพื่อนกันแสงอาทิตย์ที่สาดส่องในตอนเช้า

      ยองเบกลับหลังหันมา ร่างเล็กก็ชนเข้ากับแผ่นอกหนาเข้าอย่างจัง ด้วยความตกใจจึงเผลอก้าวถอยหลังกลับไป แต่ซึงฮยอนไม่ยอมให้ยองเบทำอย่างนั้นหรอก เขาคว้าเอวเพื่อยึดยองเบเอาไว้แล้ว

      "พี่ซึงฮยอน" ยองเบพูดขึ้นมาเบาๆ เมื่อเห็นหน้าเจ้าของมือที่รั้งเอวตนเองอยู่

      "ไหนบอกว่าปวดหัว แล้วทำไมถึงไปยืนตากลมอยู่ข้างนอก" เขาถามเสียงเรียบ ดวงตาคมที่ปกติก็ดูดุอยู่แล้ว ยิ่งดุเข้าไปอีก เมื่อมองร่างเล็กที่ก้มหน้างุดๆ

       "คือว่า... แดซอง" เขากำหมัดแน่น เมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สาม ผู้ชายคนที่ยองเบยืนคุยด้วยเมื่อครู่ "เขาถามการบ้านวันนี้ว่ามีอะไรบ้าง ก็เลยออกไปบอกเขา แค่นั้นเองฮะ"

       "อย่างนั้นเหรอ" เขาย้ำถาม พลางเชยคางยองเบขึ้นมาเพื่อให้สบตาด้วย "ไม่โกหกพี่แน่นะ"

       ยองเบพยักหน้ารับ ซึงฮยอนถอนหายใจออกมาเบาๆ

       "พ่อกับแม่ไม่อยู่ใช่ไหม" เขาถามขึ้นอีก ยองเบพยักหน้าแทนคำตอบ "ถ้าอย่างนั้น คืนนี้พี่นอนเป็นเพื่อน"

       ยองเบเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจ ไม่ใช่ว่าซึงฮยอนจะไม่เคยมาค้างที่นี่ เพียงแต่ ตอนที่เขามานอนที่นี่ พ่อกับแม่ของเจ้าตัวเล็กนี่มักจะอยู่ด้วยเสมอ

       "ตะ แต่... ว่า" ยองเบพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

       "ทำไม ไม่ไว้ใจพี่เหรอ"

       "เปล่านะฮะ" ร่างเล็กสวนขึ้นทันควัน แล้วก็ต้องหน้าแดงก่ำด้วยความอาย เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า

       ยองเบ ยองเบ ตกหลุมพรางของเจ้าหมาจิ้งจอกเสียแล้วสิ

       "แสดงว่าค้างที่นี่ได้ เป็นอันว่าตกลงแล้วนะ พี่ไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัวชะมัดเลย" เขาพูดอย่างอารมณ์ดี แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อใบขนาดย่อม ไม่แปลกที่ห้องของยองเบจะมีเสื้อผ้าของซึงฮยอนเผื่อไว้ เพราะที่ห้องของเขา ก็มีเสื้อผ้าของยองเบเช่นกัน

       ร่างเล็กได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

       "พี่ซึงฮยอน มาอยู่ที่นี่แบบนี้ แล้ว 'เขา' ล่ะฮะ เขาจะอยู่กับใคร วันนี้เพิ่งกลับมาเกาหลีด้วยไม่ใช่เหรอ" ยองเบพึมพำกับตัวเองเสียงเศร้า 

       ตอนนี้ยองเบกำลังมีความสุขมากๆ ที่ซึงฮยอนมาหา แต่พอไปคิดถึงคนอีกคนหนึ่ง ความรู้สึกผิด ก็เข้าเกาะกุมจิตใจทันที

       น้ำใสๆ ไหลออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ ร่างเล็กกำลังร้องไห้ เสียงสะอื้นเบาๆ นั่น ไม่สามารถสู้กับเสียงน้ำจากฝักบัวได้ ซึงฮยอนจึงไม่รับรู้ว่าคนที่เขาห่วงมากที่สุด กำลังร้องไห้อยู่

จบแล้ว หนึ่งบท 555

เหนื่อยลากเลือด แต่งตอนที่กำลังใกล้จะสอบไฟนอลนะ

Ps. บีจีน้องไคน่ารักใช่มั้ย ฮ่า ได้ข่าวว่าฟิคเกาหลี เกี่ยวอะไรกับเจร็อคฟระ

Pss. เบ็คกี้น่ารักใช่มั้ย ^^