My SUN, SUNSET, SUNRISE, SUNSHINE, SUNNY >///<

Fan fiction Big Bang: Because of you

Chapter: 2

Pairing: T.O.P TaeYang

Author: TiGGeR-L

     เรเวนตันสีเงินยังคงจอดอยู่ที่โรงจอดรถ แสดงว่าเจ้าของรถยังไม่กลับบ้าน ทั้งๆ ที่ปกติแล้ว เวลานี้เขามักจะขลุกอยู่กับใครอีกคนหนึ่ง

     ขายาวก้าวเร็วๆ เพื่อตรงไปยังสถานที่หนึ่งที่คิดว่าเจ้าของแลมโบกินีคันหรูจะอยู่ที่นั่น โรงยิม

     เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบเข้ากับพื้นไม้ปาเก้ที่ถูกปูขึ้นมาอย่างดีเพื่อนักกีฬาหลายๆ คน

     แปะๆๆๆ

     เสียงปรบมือที่ดังก้องไปทั่วยิม ทำให้เขาที่กำลังวิ่งไปเก็บลูกบาสเกตบอลจากใต้ห่วงหันมามอง แล้วคิ้วหนาก็ต้องเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าแขกผู้มาเยือนใหม่เป็นใคร

     "ทำไมถึงยังไม่กลับบ้านล่ะ" บุคคลไม่ได้รับเชิญเอ่ยถาม พลางหย่นก้นนั่งลงที่เก้าอี้หน้าอัฒจรรย์

     เขาทำเพียงปรายตามอง แล้วตั้งใจชู้ตเจ้าลูกกลมๆ ให้ลงห่วงต่อไป

     "เก่งจังนะ วันนี้ฉันกลับบ้านด้วยได้ไหม" ยังคงเอ่ยชวนคุย

     "มาเองได้ แล้วทำไมกลับเองไม่ได้"

     คนที่ไม่ได้คำตอบที่แน่นอน แถมยังโดนถามย้อนกลับอีก ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือดึงแก้มของเขาเบาๆ

     "ก็ฉัน อยากกลับกับนายนี่ ไม่ได้เหรอ"

     "อืม"

     "ถ้าอย่างนั้น เราไปกับเถอะ ฉันหิวมากเลย เดี๋ยววันนี้เลี้ยงเอง" พูดจบ ก็จับที่ข้อมือของเขาเอาไว้ แล้วจูงมือเดินนำไป ซึ่งเขา ก็ยอมเดินตามไปแต่โดยดี

     คนตัวสูงกว่าที่โดนลากออกมาจากยิม จู่ๆ ก็หยุดเดินเอาดื้อๆ ทำให้คนที่จูงมือนำหน้าอยู่ชะงัก แล้วหันกลับมามอง

     "จียง นายมาที่นี่ทำไม" เขาถาม ปกติควอน จียงที่เขารู้จัก ไม่ใช่คนที่จะมาทำอะไรแบบนี้

      คนโดนถามนิ่งไปอย่างครุ่นคิดคำตอบ ไม่นานก็คลี่ยิ้มออกมา "ก็มาทำ 'หน้าที่' ยังไงล่ะ นายก็น่าจะรู้ดีนี่นา ชเว ซึงฮยอน"

      เจ้าของนัยน์ตาคมกริบมองคนตรงหน้านิ่ง เขาไม่เข้าใจว่าจียงกำลังทำอะไรอยู่ "ฉันไม่รู้หรอก" เขาตอบอย่างไม่โกหก เพราะเขาไม่รู้จริงๆ อาจจะเป็นเพราะ เขาไม่รู้จักคนตรงหน้าแบบจริงๆ จังๆ ก็เป็นได้

      "โธ่ ก็มาทำหน้าที่ 'แฟน' ยังไงล่ะ" จียงตอบ แล้วคลี่ยิ้มออกมา ขายาวก้าวเข้ามาใกล้ซึงฮยอนจนห่างกันไม่ถึงคืบ คนตัวเล็กกว่าเขย่งจูบที่แก้มของเขาเบาๆ

      ซึงฮยอนนิ่งเงียบไง เขาก้าวเร็วๆ ไปยังเรเวนตันคันโปรด แล้วขึ้นรถไป จียงมองตามด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก จะรู้อารมณ์ของร่างบางได้ก็แค่รอยยิ้มบนใบหน้าเท่านั้น แต่รอยยิ้มนั่น ก็ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นจากอารมณ์ไหนอยู่ดี เดาได้เพียงว่า จียงคงจะอารมณ์ดีเพราะเรื่องอะไรสักเรื่อง

      ยองเบเดินก้มหน้ามาตลอดทาง โดยปกติก็ไม่มีใครสนใจร่างเล็กนี่อยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เมื่อมีอย่างอื่นที่น่าสนใจกว่า ถูกติดประกาศไปทั่วโรงเรียน แต่เขาไม่อยากมอง ไม่อยากเห็นสักนิดเดียว

      "อ๊ะ!" ร่างเล็กเผลออุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อคนชนใครบางคนเข้าอย่างจัง "ขอโทษฮะ" ยองเบเอ่ย แต่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามอง ด้วยกลัวว่าจะเป็นภาพๆ นั้น

      "ทำไมถึงไม่มองทาง" น้ำเสียงแหบทุ้มที่ฟังดูดุอยู่เสมอเอ่ยขึ้น แค่นั้นยองเบก็รู้ว่าเขาเป็นใคร "ถ้าเดินชนคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ จะทำยังไง" เขายังคงถามต่อไป "ยองเบ ถ้าเดินชนคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ แล้วพวกนั้นไม่ยอมแค่คำขอโทษ จะทำยังไง"

      "ก็คงขอโทษเขาอีกรอบมั้งฮะ" ยองเบตอบซื่อๆ แต่ยังคงก้มหน้างุดๆ อยู่อย่างนั้น

      ซึงฮยอนสบถออกมาเบาๆ ไม่ให้ร่างเล็กได้ยิน ถึงแม้ว่าจะอยู่ใกล้กันก็ตาม "ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง" เขาบอก แล้วคว้าข้อมือเล็กมากุมเอาไว้

      "ไม่ต้องหรอกฮะ ผมจะไม่เดินชนใครอีกแล้ว" ยองเบปฏิเสธ พลางชักมือออกจากการเกาะกุมนั่น แต่ไม่สำเร็จ

      "ไม่ พี่จะไปส่ง จะได้มั่นใจ ว่าเราจะไม่ไปชนใครเขาจริงๆ"

      ประตูห้องที่ถูกเปิดออก ทำให้หลายๆ คนหันไปมอง ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลายๆ คนที่หันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็จะหันกลับมา แต่ไม่ใช่ครั้งนี้ ครั้งที่ยองเบ เดินเข้ามาในห้อง แล้วมีชเว ซึงฮยอนยืนเป็นแบ็คกราวด์อยู่ด้านหลัง

      เด็กหนุ่มเกรดสิบสองเจ้าของแลมโบกินี ที่เป็นที่สนใจของคนรอบข้าง และยิ่งภาพที่เห็นได้เกือบทุกจุดในโรงเรียน ยิ่งทำให้เขาน่าสนใจเข้าไปอีก ภาพที่จียง กำลังจูบแก้มเขา

      "อ้าว ซึงฮยอน" เสียงใสเอ่ยทักจากด้านหลัง

      ยองเบที่ก้าวเข้าไปถึงโต๊ะตัวเองแล้ว เงยหน้าขึ้นมามองทั้งเจ้าของเสียงนั่น และร่างสูงที่กำลังยืนขวางประตูอยู่

      เสียงของจียงเรียกให้คนทั้งห้องหันไปมอง "มาทำอะไรที่นี่น่ะ"

      ซึงฮยอนมองคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แถมร่างบางก็ยังจ้องเขากลับอย่างท้าทายอีกตั้งหาก เขารู้สึก เกลียด ควอนจียงในตอนนี้จับใจ

      ร่างสูงไม่ตอบ ได้แต่ยื่นผ้าเช็ดหน้าสีหวานไปให้จียง แล้วหันกลับมามองในห้องอีกรอบ เพื่อสังเกตอาการของร่างเล็ก

      มันเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ เมื่อเขาหันกลับมา ยองเบก็รีบหลบสายตาของเขา แถมที่ขอบตานั่น ยังคลอไปด้วยน้ำใสๆ อีกด้วย ถึงจะอยู่ไกล แต่สำหรับคนที่เขาห่วงมากที่สุด เขาจะมองเห็นทุกอย่างของคนๆ นั้น

      "ชเว ซึงฮยอน" จียงเอ่ยเรียกอีกครั้ง 

      "ฉันกลับล่ะ" ซึงฮยอนบอกแล้วหันหลังเดินจากไปทันที

      "เป็นอะไรของเขานะ" จียงพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วเดินออกจากบริเวณตรงนั้นไป ทิ้งของยองเบมองตามทั้งคู่อย่างรู้สึกผิดและเสียใจปนๆ กันไป

      ร่างเล็กก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะเรียน เลยไม่ทันได้เห็นว่า ยังมีใครอีกคนหนึ่ง ที่เดินตามจียงและซึงฮยอนไปเช่นกัน

      "จียง ควอนจียง" เสียงตะโกนเรียกทำให้จียงหันกลับไปมอง ยังไงเสีย ตอนนี้เขาก็เดินตามซึงฮยอนไปไม่ทันอยู่แล้วนี่

      ร่างบางที่ดูแข็งแรงขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิดเมื่อเห็นคนที่เดินตามมา "นาย ลีซึงฮยอนใช่ไหม" เขาถามอย่างไม่แน่ใจ

      คนโดนถามคลี่ยิ้มอย่างพอใจ "ไม่คิดว่านายจะรู้จักฉันด้วย" ก้าวเข้าไปใกล้อีก "ฉันมีเรื่องจะบอกนาย"

      คิ้วของจียงยิ่งเข้าใกล้กันมากขึ้นอีก "เรื่องอะไรน่ะ"

      "เรื่องของ" หยุดพูดแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย "ชเวซึงฮยอน กับ" แสร้งทำเป็นอิดออด แต่จียงไม่ยอมเอ่ยถามสักที เขาเลยต้องพูดขึ้นมา "ดงยองเบ"

      "ทำไม" น้ำเสียงจียงยังคงไม่เปลี่ยน แต่แววตาของเขา เปลี่ยนไปแล้วโดยสิ้นเชิง

      "นายไม่อยากรู้เหรอว่าตอนกลางวัน ชเว ซึงฮยอนหายไปไหนบ่อยๆ เขาแทบไม่เคยไปนั่งกินข้าวกับนายเลยด้วยซ้ำ"

      จียงคลี่ยิ้มบางๆ "เขาก็มีเพื่อนของเขา มีสังคมของเขา เราเป็นแฟนกันไม่ได้หมายความว่าจะต้องตัวติดกันสักหน่อย" พูดขึ้น "ถ้านายจะมาพูดให้ฉันกับซึงฮยอนเข้าใจผิดกันล่ะก็ อย่าซะดีกว่านะ" ยิ้มให้แล้วเดินจากไป

      "ฉันนึกแล้วว่านายต้องไม่เชื่อ ถ้าอย่างนั้นลองดูรูปนี้หน่อยก็คงไม่เป็นอะไรสินะ"

      จียงชะงัก เขาได้จังหวะจึงก้าวเข้าไปใกล้ แล้วยื่นรูปถ่ายขนาดสี่คูณหกนิ้วให้ดู

      ร่างบางจับรูปใบนั้นแน่น ถึงแม้ว่าในรูปจะไม่มีอะไรมาก ก็แค่ ชเว ซึงฮยอนกำลังกางร่มให้ยองเบอยู่

      "แค่นี้นะ ฉันว่านายเอาเวลาของนายไปทำอย่างอื่นเถอะ อีกอย่างยองเบเป็นเด็กเรียบร้อย เขาไม่คิดที่จะทำอะไรอย่างที่นายกำลังคิดอยู่หรอก" จียงพูด แล้วก้าวเร็วๆ ออกไปจากตรงนั้น

      ...เรามีเรื่องจะต้องคุยกัน ชเว ซึงฮยอน!...

       ในเวลานี้จียงรู้ว่าต้องการจะหาคนที่เขาต้องการตัวได้ที่ไหน มันอาจจะเป็นสถานที่ๆ ที่เขารู้จักอยู่คนเดียว หรือไม่ ยองเบก็อาจจะรู้จักด้วย!

       "ชเว ซึงฮยอน" เรียกเล็กตะโกนเรียก พร้อมกับหมัดลุ่นๆ ที่ถูกส่งตรงไปยังใบหน้าคมคายทันที

       แต่เขา....

       รับมันไว้ได้ ก่อนที่กำปั้นนั่นจะได้ทันสัมผัสกับใบหน้าของเขา

       "มีอะไร" ซึงฮยอนถามเสียงดุ

       "นี่มันอะไร" จียงยื่นรูปถ่ายที่เอามาจากซึงฮยอนอีกคน ให้ซึงฮยอนตรงหน้า

       เขารับมันมาดูแต่โดยดี เมื่อสายตาคมกริบนั่นละจากรูปภาพ ก็ไม่มีเสียงอธิบายอะไรทั้งสิ้น ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรกว่าๆ หันหลังกลับไปยังทิวทัศน์ที่เขามองอยู่เมื่อครู่

        "ทำไมไม่พูด"

        "ฉันไม่มีอะไรจะต้องพูด ไม่มีเลย" เขาพูดเสียงแผ่ว

        "ทำไมนายทำอย่างนี้" จียงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นายสัญญากับฉันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ สัญญาแล้วตั้งแต่ก่อนที่เราคบจะกัน"

        ชเว ซึงฮยอนเงียบไป ในหัวของเขาคิดอะไรต่อมิอะไรมากมาย แต่ว่าเขากลับเก็บงำทุกสิ่งไว้คนเดียว อีกไม่นาน อีกไม่นานนักหรอก เขาจะพูดมันออกไป เขาจะพูดมันออกไปให้หมด