My SUN, SUNSET, SUNRISE, SUNSHINE, SUNNY >///<

Because of you 

Fan fiction: BIG BANG

Chapter: 3

Pairing: T.O.P Tae Yang

Author: TiGGeR-L

     มือหนารั้งเอวบางเข้ามากอดอย่างแนบแน่น มืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ถูกใช้ประคองที่ท้ายทอยเอาไว้ กันร่างเล็กผละตัวออกจากเขา

     ลิ้นอุ่นๆ ถูกสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหอมหวานอย่างง่ายดาย

     "อื้อ"

     คนโดนจูบแบบไม่ทันตั้งตัว ทำได้เพียงยันแผ่นอกแข็งแกร่งนั่นเอาไว้ แต่นั่นแหละ ยองเบก็ทำไม่สำเร็จอยู่ดี มือนุ่มนิ่มที่เคยยันแผ่นอกกลับกลายเป็นไปโอบรอบคอของเขาเสียนี่

     เมื่อซึงฮยอนไม่มีภาระที่จะต้องรั้งตัวยองเบไว้แล้ว มือทั้งสองข้างของเขาก็เป็นอิสระ อิสระพอที่จะลากผ่านไปส่วนไหนของร่างกายยองเบก็ได้

      มือหนาลูบไล้ไปทั่วอย่างมีความสุข เขายังไม่ผละออกจากกลีบปากนุ่มๆ นั่นหรอกนะ การจูบแบบมาราธอนแต่เร้าร้อนและอ่อนโยน ทำให้ยองเบจูบได้นานขึ้นหน่อย อีกไม่นานนี้ ร่างเล็กกำลังจะหายใจไม่ออก และเขาจำเป็นที่จะต้องผละออกมา ทั้งๆ ที่ไม่อยากเลยสักนิด

      "อื้อ พะ พี่ ซึงฮยอน"

      "คิดถึง" เขาบอกพลางสบตากับเจ้าของนัยน์ตาหวานฉ่ำ "ทำไมถึงหลบหน้าพี่" เขาถาม

      คนหลบหน้าหลบสายตาเร้าร้อนที่ส่งตรงมาทันที แก้มทั้งสองข้างแดงแจ๋ด้วยความอาย แม้ว่าซึงฮยอนจะถามอย่างนั้น เหมือนเขากำลังโกรธ แต่น้ำเสียงที่ติดจะแหบพร่านิดนั่น ไม่ได้ฟังดูโกรธเลยแม้แต่น้อย

      "พี่ซึงฮยอน ปล่อยผมก่อนนะฮะ" 

      "ไม่ ทำไมถึงชอบขัดใจพี่นะ ยองเบ" เขาปฏิเสธ น้ำเสียงทุ้มนั่นฟังดูดุขึ้นอีกแล้ว "ไม่ได้กอด ไม่ได้จูบตั้งสามวัน คิดถึงจะแย่แล้วรู้บ้างไหม"

    ร่างเล็กไม่ยอมสบตากับเขา จนเขาต้องเอื้อมมือไปจับที่แก้ม แล้วจูบเข้ากับกลีบปากนุ่มนั่นอีกที 

      "ไม่คิดถึงพี่บ้างเหรอ"

      ยองเบกัดปากแน่น ร่างเล็กไม่ตอบอะไรทั้งนั้น ตอนนี้หัวใจที่กำลังเต้นแรงด้วยความปิติ กลับรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาด้วยเสียอย่างนั้น ใบหน้าของคนๆ หนึ่งลอยเด่นขึ้นมากลางใจ ยองเบได้แต่กำมือแน่น

      "พี่ซึงฮยอน ผมต้องกลับบ้านแล้ว เดี๋ยวพ่อกับแม่เป็นห่วง" ร่างเล็กเอ่ย แล้วดันคนที่กอดตนอยู่ออกไปเบาๆ

      ชเว ซึงฮยอนถอนหายใจออกมา เขารู้ว่ายองเบกำลังคิดอะไรอยู่ จึงยอมปล่อยยองเบให้เป็นอิสระ แต่ก็ยังจับมือเล็กนั่นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

       "พี่ไปส่ง ได้ไหม" ถามด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ไม่เหลือคราบ ชเว ซึงฮยอนจอมเอาแต่ใจให้เห็น

       ยองเบพยักหน้าเบาๆ ร่างเล็กหันไปมองคนตัวใหญ่ว่าด้านข้าง

     ...ทำไมนะ ความสุขถึงไม่อยู่กับเราตลอดไป... คิดอย่างน้อยใจ

       "ยองเบ" เสียงเล็กเรียกขึ้น ทำให้ยองเบหันไปมองอย่างตกใจ

     "คุณ"

       เสียงหัวเราะคิกทันทีที่ยองเบเอ่ยขึ้นคำแรก "คุณเลยเหรอ เรียกจียงเฉยๆ ก็ได้"

       "ฮะ" ยองเบรับคำ ตอนนี้ก้อนเนื้อใจอกมันเต้นรัวแปลกๆ อีกแล้ว

       "ฉันนั่งด้วยคนได้ไหม" จียงถาม แต่เหมือนกับว่าคนตัวสูงกว่าอย่างจียง จะไม่ต้องการคำตอบสักเท่าไหร่ ก็เขานั่งลงด้านข้างยองเบเรียบร้อยแล้วนี่ "นายนั่นคนเดียวอย่างนี้ทุกวันเลยเหรอ" ถาม ทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ

       "เปล่าฮะ" ยองเบตอบสั้นๆ

       "อ้าว แล้วทำไมวันนี้ถึงได้นั่งคนเดียวล่ะ"

       ร่างเล็กหลุบสายตาต่ำ ไม่กล้าที่จะพูดออกไปว่า วันนี้ซึงฮยอนไม่อยู่ เขาจึงต้องนั่งกินข้าวกลางวันคนเดียว

       "ชั่งมันเถอะ ถือซะว่าฉันไม่ได้ถามนะ" จียงพูดพลางฉีกยิ้มกว้าง "วันนี้ฉันจะนั่งกินข้าวกับนายเอง" จียงหยิบข้าวกล่องที่เตรียมไว้ออกมาให้ยองเบดู

       ร่างเล็กได้แต่มองการกระทำของ แฟนของคนที่เขารักอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ในใจก็นึกอิจฉาคนตรงหน้า ที่ ชเว ซึงฮยอน รักเขามากมายเหลือเกิน

       "เบ ยองเบ"

     คนโดนเรียกสะดุ้ง "อะไรเหรอ"

       "นายเป็นอะไรน่ะ เผลอเดี๋ยวเดียวก็เหม่อซะแล้ว" จียงถามอย่างเป็นห่วง "ไม่สบายหรือเปล่า" เอื้อมมือไปอังที่หน้าผากกลมมนนั่น

       ยองเบยิ้มให้บางๆ "ไม่เป็นไรฮะ ขอโทษนะ"

       รอยยิ้มจริงใจนั่นทำให้จียงชะงักไป แล้วยิ้มออกมาอีกครั้ง เขาพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไม ชเว ซึงฮยอนคนที่แสนจะเย่อหยิ่งคนนั้น ถึงได้ติดร่างเล็กนี่ยิ่งกว่าอะไรดี

       จียงชวนยองเบคุยไปเรื่อยๆ อย่างมีความสุข ร่างเล็กที่โดนชวนคุยด้วยก็เช่นกัน แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าคนตรงหน้ามีฐานะเป็นอะไร แล้วตัวเองมีฐานะเป็นอะไร แต่ด้วยความที่จียงเป็นคนคุยเก่ง เลยทำให้ยองเบอยู่ด้วยแล้วสบายใจ แต่ความรู้สึกสบายใจนั่นก็มีได้ไม่นานนัก ยิ่งคนตัวเล็กเป็นพวกชอบที่จะคิดอะไรทำร้ายจิตใจตัวเองได้เก่งเสียด้วย

       "ยองเบ!" น้ำเสียงที่ติดจะดุอยู่แล้วยิ่งดุเข้าไปอีก เมื่อเขาตะคอกออกมาด้วยความหงุดหงิด

       ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวนั่นจ้องมาที่ยองเบไม่กระพริบตา ร่างเล็กไม่กล้าที่จะสบตาด้วย จึงทำได้แต่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

       ขายาวของซึงฮยอนก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวยองเบ เขาจับท่อนแขนกลมกลึงนั่นเอาไว้แน่น แน่นเสียจนร่างเล็กอยากจะร้องออกมาเพราะความเจ็บ

       ยองเบที่ก้มหน้าอยู่ไม่ได้เห็นสายตาที่ซึงฮยอนมองจียงเลยแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความโกรธและอยากจะทำให้คนตรงหน้าหายไปซะ ส่วนจียงก็แค่มองเขากลับอย่างท้าทาย

     "เฮอะ" ซึงฮยอนเหยียดยิ้ม แล้วลากยองเบออกไปจากตรงนั้น

       ริมฝีปากบางถูกบดขยี้โดยเจ้าของกลีบปากอิ่มที่กำลังโมโหและหงุดหงิด ท้ายทอยของยองเบถูกล็อคไว้แน่น ราวกับเขาไม่ต้องการที่จะให้ร่างเล็กนี่ขยับเลยแม้แต่น้อย 

       ลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหอมหวานโดยไม่ได้รับอนุญาตควานหาความหวานไปทั่ว ทั้งที่เคยสัมผัสมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน 

       น้ำใสๆ ไหลออกมาด้วยความน้อยใจ มือเล็กที่ต้านแทนแรงของซึงฮยอนไม่ไหว ก็ได้แต่พยายามผลักเขาออกไปอยู่อย่างนั้น 

       "ยองเบ" ซึงฮยอนเรียกชื่อคนในอ้อมแขนน้ำเสียงสั่นเครือ ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นยองเบร้องไห้ แต่ว่าเขาไม่เคยเห็นตัวเองทำให้ร่างเล็กนี่ร้องไห้ 

       ยองเบปาดน้ำตาที่กำลังไหลออกมาแรงๆ ไม่อยากให้ร่างสูงที่ยืนมองอยู่ตอนนี้รู้สึกไม่ดี 

     มือหนาละจากท้อยทายแล้วค่อยๆ เกลี่ยน้ำตานั่นแผ่วเบา ดวงตาของเขาที่มักจะดุอยู่เสมอกลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าน้ำตาจะเป็นอุปสรรคที่ทำให้การมองไม่ชัดก็ตาม

       "พี่ ขอโทษนะ" เขานึกคำพูดต่อไปไม่ออก 

       ดวงตาเรียวมองร่างสูงที่ทำท่าเงอะงะ แล้วเผลอหัวเราะออกมา เลยพลอยทำให้ซึงฮยอนยิ้มออกมาได้ด้วย เขากอดยองเบแน่นกว่าเดิม

       คางของซึงฮยอนเกยอยู่ที่ไหล่ เหมือนกับตอนนี้ที่ใบหน้าของยองเบกำลังซุกเข้ากับอกกว้าง

     "หายโกรธ หรือยัง" เขาค่อยๆ ถาม

       "ต้องถามพี่ซึงฮยอนมากกว่า ว่าหายโกรธผมหรือยัง" ยองเบย้อนถามกลับ ทำเอาคนฟังนิ่งอึ้งไป

      ...นั่นสินะ เขาเป็นฝ่ายหงุดหงิดก่อนแท้ๆ...

        รอยยิ้มที่หาได้ยาก กลับปรากฏขึ้นในเวลานี้ ดง ยองเบ เป็นคนสำคัญของเขาจริงๆ

        "ขอโทษนะ ที่เอาแต่ใจ"

        เขาบอกเบาๆ เรียกรอยยิ้มจากร่างเล็กที่แสนจะยิ้มง่ายอยู่แล้วได้ไม่ยาก ยองเบจับมือของเขาที่อยู่ที่เอว แล้วจูงมือเดินออกไปให้ห่างจากตรงนั้น

        "ยองเบ พี่มีอะไรจะให้" ซึงฮยอนบอก ตอนนี้น้ำเสียงของเขาร่าเริง จนผิดแปลกไปจากวิสัยเดิม "แต่ตอนนี้มันอยู่ที่รถน่ะ ไปเอาด้วยกันนะ"

        "แต่ว่าตอนนี้มันเลยเวลาเข้าคาบเรียนแล้วนะฮะ พี่ซึงฮยอนจะไม่ไปเรียนหน่อยเหรอ"

        ชเว ซึงฮยอนส่ายหน้า รอยยิ้มหวานยังคงปรากฏให้เห็นบนใบหน้าเหมือนเดิม "ถ้าไปตอนนี้ก็คงไม่ได้เรียนแล้วล่ะ ไปที่รถกับพี่ดีกว่านะ"

        ร่างสูงจูงมือคนตัวเล็กกว่าที่ยังงุนงงไม่หาย เดินตรงไปยังโรงจอดรถของโรงเรียน

        เรเวนตันสีเงิน รุ่นดังจากสเปนยังคงสวยงามและดูใหม่เหมือนเดิม แสดงให้เห็นว่าเจ้าของดูแลและถนุถนอมมันขนาดไหน ชเว ซึงฮยอนก้าวเข้าไปแล้วเปิดประตูออก เขาเอื้อมตัวเข้าไปด้านในแล้วค้นหาอะไรยุกยิกๆ อย่างบาง

        วัตถุสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือสีครีมสลับดำอยู่ในมือของเขา ยองเบเอียงคอมองอย่างน่ารัก ร่างเล็กกำลังสงสัยอยู่ว่า สิ่งที่อยู่ในมือของเขาคืออะไรกัน

        "กล้องโพลารอยด์น่ะ เราจะได้ถ่ายรูปด้วยกันไง" 

        ยองเบคลี่ยิ้มบางๆ ซึงฮยอนเห็นดังนั้นจึงยกกล้องในมือขึ้น แล้วกดถ่ายรูปในทันทีทันใด ทำเอาร่างเล็กหน้าเหวอไปอย่างเห็นได้ชัด

        "ไหนบอกว่าเราจะได้ถ่ายรูปด้วยกันไงฮะ ทำไมถ่ายรูปผมคนเดียวล่ะ" ยองเบเอ่ยท้วงคนที่กำลังสบัดๆ รูปอยู่

        ซึงฮยอนเงยหน้าขึ้นมา แล้วฉีกยิ้มกว้างให้เหมือนเด็กๆ แต่เป็นเด็กเจ้าเล่ห์นะ "พี่ขอนะ รูปนี้" 

        "ไม่เอา พี่ซึงฮยอนให้ผมดูก่อนสิ" 

      "ไม่ได้หรอก รูปนี้น่ะ มีพี่คนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์จะเห็น" ซึงฮยอนว่า แล้วเก็บรูปถ่ายใบนั้นใส่กระเป๋าเสื้อ "อ้อ กล้องอันนี้ ยองเบเก็บเอาไว้นะ ถ้าอยากจะถ่ายรูปอะไรก็ถ่ายไปเลย" 

        "แต่ว่า ฟิล์มมันแพงเหมือนกันไม่ใช่เหรอฮะ" 

        ชเว ซึงฮยอนยิ้มกว้าง วันนี้เขายิ้มไปกี่รอบกันแล้วนะ "ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ไม่ต้องเกรงใจด้วย พี่อยากจะรู้เรื่องของนายให้มากกว่านี้" 

      ยองเบพยักหน้ารับ "ผมก็อยากรู้เรื่องของพี่ให้มากกว่านี้เหมือนกัน" ร่างเล็กเอ่ยลอยๆ แต่เขากลับได้ยินชัดในโสตประสาท

        "พี่มีกล้องอีกอันหนึ่ง อันนี้พี่จะถ่ายรูปที่พี่ชอบ ไว้ให้ดู" 

        ยองเบส่งยิ้มหวานให้แทนการรับคำ   

       "ยอง.... เบ!"

        มือใหญ่ที่มีเป้าหมายว่าจะตะครุบลงมาบนไหล่ กลับหยุดชะงักเมื่อมีมือของใครบางคนมารับแทนไหล่ที่เขาหมายเอาไว้

        ดวงตาดุๆ ถูกมองไปยังเด็กหนุ่มผิวสีแทนที่ยืนยิ้มค้างอยู่

        "จะทำอะไร" ซึงฮยอนกดเสียงต่ำถามอย่างระงับอารมณ์

      "ผมเหรอ" ชี้หน้าเข้าหาตัวเอง "ก็จะแกล้งยองเบให้ตกใจเล่นน่ะ" ตอบอย่างซื่อๆ 

        "พี่ซึงฮยอนปล่อยมือแดซองได้แล้ว เขาเจ็บ"

        ยองเบรีบแกะมือแข็งๆ ของเขาออก เมื่อได้รับสายตาของความช่วยเหลือจากเพื่อน

     ร่างสูงยอมปล่อยมือโดยดี แต่ก็ยังไม่วายคว้าเอวของยองเบคว้ามากอดไว้อย่างหวงแหน 

       "แฟนนายดุจัง" แดซองกระซิบเบาๆ เลยโดนยองเบหยิกเข้าให้

       "โอ๊ย!" 

       ดวงตาดุๆ ตวัดมาที่เด็กหนุ่มรุ่นน้อง ที่เขาไม่รู้จัก "เป็นอะไร" ซึงฮยอนถามพลางหรี่ตาอย่างสังเกต

     "ปะ เปล่า ฮะ แหะๆ" แดซองรีบปฏิเสธทันควัน พลางส่งรอยยิ้มฝืนๆ ไปให้ "อ๊ะ ยองเบ ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้วล่ะ ไปก่อนนะ" แดซองบอกอย่างเพิ่งนึกขึ้นว่าตัวเองมีธุระ ธุระ ที่เพิ่งคิดขึ้นได้สดๆ ร้อนๆ

      "แดซอง กลับบ้านดีๆ นะ" ยองเบตะโกนบอกเพื่อนที่ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งออกไปแล้ว 

      "อื้อ" แดซองหันกลับมารับคำ ทันใดนั้น...

      โครม!

      "เดินให้มันดีๆ หน่อยไม่เป็นหรือไง!"

    เด็กหนุ่มผิวสีแทนโดนตวาดใส่ "ขอโทษครับๆ" พูดพลางก้มหัวขอโทษหลายๆ ครั้ง ยังไม่ทันที่คนโดนวิ่งชนจะพูดอะไร ดวงตาเล็กๆ ของแดซองก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายที่คนทั้งโรงเรียนไม่มีโอกาสได้เห็น เขาไม่รอช้าที่จะเก็บรูปพวกนั้นขึ้นมาดู

      "นี่มันรูปยองเบกับพี่ชายคนเมื่อกี้นี่ นายเก็บเอาไว้ทำไม" แดซองถามเสียงเข้ม ด้วยความที่เป็นห่วงเพื่อน และรู้ว่าเพื่อนตัวเองกับพี่ชายคนที่เดินอยู่ด้วยเมื่อกี้เป็นใคร

      "เรื่องของฉัน นายอย่ามายุ่ง" ชักรูปในมือของแดซองคืนแล้วเดินจากไป

    แดซองเลือกที่จะไม่เดินตามตื้อเพื่อถามเซ้าซี้ เขาเดินตรงกลับบ้านอย่างที่พูดเอาไว้ในตอนแรก แม้ว่าจะยังไม่คลายความสงสัยไปก็ตาม อีกอย่างมันก็ไม่ฉลาดนักที่จะมาสอบเรื่องนี้ในตอนนี้ ตอนที่โรงเรียนกำลังเลิก

      ซึงฮยอนส่ายหน้าช้าๆ กับเหตุการณ์ที่เห็น "สมกับเป็นเพื่อนกันจริงๆ ซุ่มซ่ามเหมือนกันไม่มีผิด" เขาเอ่ยลอยๆ เลยโดนยองเบหยิกเข้าที่แขนให้หนึ่งที

      "อย่ามาว่าแดซองนะ"

    "ว่าเราด้วยนั่นแหละ" เขาตั้งใจพูดให้ยองเบได้ยิน เลยโดนร่างเล็กหยิกหมับเข้าที่แขน ด้วยแรงอันน้อยนิด 

เคาะสนิมฉากเรท อย่างรุนแรง ไม่ได้แต่งมาประมาณห้าเดือนได้

มันเกือบครึ่งปีแล้วนะเนี่ย 

เคี้ยก

อย่าพึ่งเกลียด มังกรน้อยเลยนะ เชื่อทิกๆๆ