My SUN, SUNSET, SUNRISE, SUNSHINE, SUNNY >///<

เปลี่ยนเฮด ไม่ขึ้นกด ctrl + F5 

Because of you

Chapter: 4

Fan fiction: BIG BANG

Author: TiGGeR-L

     เด็กหนุ่มผิวสีแทนที่รู้จักกันไปทั่วว่าซุ่มซ่ามและเอ๋อขนาดไหน วิ่งวนอยู่ในชั้นสามของตึกเรียน ร่างที่สูงเฉียดหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรหรือมากกว่า หันซ้ายหันขวาดูห้องนู้นห้องนี้ไปทั่ว ในมือหนาถือกระดาษโพสอิทสีช็อคกิ้งพิงค์เอาไว้ เพื่อจดรายละเอียดบางอย่างที่เจ้าตัวคิดว่าตัวเองจำไม่ได้

     "สามหนึ่งสอง ห้องไหนกันนะ" แดซองพูดลอยๆ กับตัวเอง พลางชะโงกหน้าดูป้ายหมายเลขห้อง

     "อันนี้มันสามศูนย์หกนี่" พูดแล้วหันกลับไปมองห้องที่เดินผ่านมา "อ่า สามหนึ่งสองเราเดินผ่านมาแล้ว!" มือใหญ่ทุบหัวตัวเองสองครั้ง แล้วเดินกลับไปทางเดิม "อ๊ะ นี่มันห้องสามหนึ่งหนึ่ง แล้วก็สามหนึ่งสามนี่ สามหนึ่งสองไปอยู่ที่ไหนกันนะ"

     "แดซอง ทำอะไรน่ะ"

     "ควอน จียง" แดซองเอ่ยทวนชื่อเพื่อนร่วมห้องเรียน

     "ก็ฉันน่ะสิ เห็นเป็นใครไปล่ะ เจ้าโดเรม่อน" จียงพูดพลางลูบหัวแดซองเบาๆ อย่างมันเขี้ยว

     "เอ่อ นายมาก็ดีแล้ว รู้ไหมว่าห้องสามหนึ่งสองมันอยู่ที่ไหน ฉันเดินหาทั่วชั้นสามแล้วยังไม่เจอเลย" แดซองพูดหน้าง่ำ

     "นายนี่นะ" จียงพูดอย่างเหนื่อยใจ "ไม่รู้อะไรกับเขาเลยจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย" กอดอกยืนมองแดซอง "ห้องสามหนึ่งสองน่ะ อยู่ตึกหลังที่ติดกับโรงจอดรถ รู้จักหรือเปล่า" จียงถาม แดซองส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบ เขาจึงแสร้งถอนหายใจออกมา "ช่วยไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันพาไปเองก็แล้วกัน"

     จียงพาแดซองมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องสามหนึ่งสอง ป้ายหมายเลขห้องนั่นเก่าจนน่ากลัวว่ามันจะตกลงไปใส่หัวผู้เคราะห์ร้ายได้ทุกเมื่อ แถมห้องๆ นี้ยังไม่เหมือนห้องอื่นๆ อีกด้วย ปกติแล้วห้องทุกห้องของโรงเรียนนี้จะต้องมีหน้าต่างบานใหญ่ที่สามารถมองทะลุเห็นภายในห้องได้ แต่ห้องสามหนึ่งสอง กลับไม่มี

     "ห้องนี้จริงๆ น่ะเหรอ" แดซองถามเสียงหวาดๆ พลางหันไปมองรอบๆ

     จียงพยักหน้า แล้วเอ่ยเพื่อยืนยันคำตอบ "ก็จริงน่ะสิ นายไม่เห็นป้ายหมายเลขห้องหรือไง มันจะทิ่มตาอยู่แล้วนะ"

     "ห้องนี้ก็ห้องนี้" แดซองพูดกับตัวเอง แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็เอื้อมมือจับแฮนเดอร์ แล้วกดมันลงเพื่อเปิดประตูเข้าไปด้านใน

     แต่ว่า มือของจียงเอื้อมมาดึงมือแดซองออกจากแฮนเดอร์เสียอย่างนั้น "นายจะบ้าหรือไง เปิดเข้าไปอย่างนั้นน่ะ ห้องนี้มันเป็นห้องของชมรมถ่ายภาพนะ ท่าจะเข้า ต้องไปเข้าอีกทาง"

     "อ้าว แล้วนายพาฉันมาตรงนี้ทำไมล่ะ"

     จียงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ "ก็ฉันนึกว่านายทางป้ายห้อง เลยพามาที่นี่ยังไง" สิ้นคำร่างบางที่สูงน้อยกว่าแดซองนิดหน่อยก็เดินนำหน้าไปอีกทาง ทิ้งให้คนบ้าโดเรม่อนยืนเกาหัวอย่างงุนงง แล้ววิ่งตามไปทีหลัง

     "จียง" ระหว่างทางแดซองก็เอ่ยขึ้น "ฉันขอถามอะไรนายอย่างหนึ่งได้ไหม" น้ำเสียงที่ขี้เล่นนั่นดูจริงจังขึ้นจนผิดปกติ

     "หืม ได้สิ นายถามฉันตั้งหลายอย่างแล้วนี่"

     "นายเป็นอะไรกับรุ่นพี่ซึงฮยอนกันแน่"

     คำถามของแดซองทำเอาจียงชะงักไปครู่หนึ่ง ใช่ว่าคนถามจะไม่สังเกตเห็น เพราะสังเกตเห็นนั่นแหละ จริงไม่เซ้าซี้ถามให้มากความ

     ควอน จียงหันมายิ้มให้เพื่อนร่วมห้อง "ก็เป็นอย่างที่ทุกๆ คนเขารู้กันนั่นแหละ"

     "ที่ทุกๆ คนรู้กัน มันต่างจากที่ฉันรู้สึกนะ" แดซองเอ่ยเสียงเครียด "ทั้งนาย ทั้งยองเบ ก็เป็นเพื่อนฉันทั้งคู่ ฉันไม่อยากให้นายสองคนต้อง..."

     ยังพูดไม่ทันจบ จียงก็เอื้อมมือมาปิดปากคนที่กำลังพูดอยู่เสียก่อน "แดซอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับยองเบ นายอย่าลากยองเบเข้าเกี่ยวด้วย"

     "ไม่เกี่ยว ก็เหมือนเกี่ยวอยู่ดีนั่นแหละ" แดซองบอก แล้วเดินนำหน้าไป ทิ้งให้จียงจมอยู่กับความคิดของตัวเองคนเดียว

     "ก็เจ้านั่น อยากทำผิดสัญญาก่อนทำไมล่ะ" ร่างบางพึมพำออกมา แล้วนึกขึ้นได้ว่าแดซองเดินนำไปก่อนแล้วทั้งๆ ที่ไม่รู้ทาง จึงรีบวิ่งตามไป

     "ชมรมถ่ายภาพอย่างนั้นเหรอ" แดซองพึมพำกับตัวเอง แล้วก้าวไปเปิดประตู

     แสงสว่างจากภาพนอกส่องเข้ามาด้านใน ทำให้เขาที่นั่งเช็ดกล้องตัวโปรดอยู่ต้องหันไปมอง ก็ชมรมทั้งชมรมมีสมาชิกอยู่ไม่ถึงห้าคนนี่ แล้วตอนนี้มันก็เย็นเกินกว่าที่ทั้งสี่คนนั้นจะอยู่โรงเรียนแล้วด้วย

     "ลี ซึงฮยอน นายมาอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย"

     "คัง แดซอง"

     "ฉันมีเรื่องจะถามนายหน่อยน่ะ" แดซองบอกพลางหยิบเก้าอี้ที่อยู่ใกล้มือมา แล้วนั่งลง ดวงตาเรียวเล็กนั่นจับจ้องไปที่ลี ซึงฮยอน ผู้ชายที่ชื่อเหมือนรุ่นพี่คนนั้น

     "ออกไป ฉันไม่มีอะไรจะตอบนาย" พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

     "นายไม่คิดจะอธิบายพฤติกรรมสโตรเกอร์ของนายหน่อยหรือไง เที่ยวไล่ถ่ายภาพคนนู้นคนนี้เขาไปทั่วน่ะ"

     ยังไม่ทันที่ลี ซึงฮยอนจะตอบอะไร ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดพรวดเข้ามา "แดซอง ฉันนึกว่านายหลงทางไปแล้วเสียอีก โชคดีนะ ที่หาห้องนี้เจอ" จียงพูด แล้วก้าวเข้ามาในห้อง

     "ลี ซึงฮยอน นายเองก็อยู่ชมรมถ่ายภาพด้วยเหรอ" จียงถาม แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วเขาดูไม่แปลกใจสักเท่าไหร่นัก

     "รู้จักกันด้วยเหรอ" แดซองถามงงๆ

     จียงคลี่ยิ้มบางๆ "ก็ นิดหน่อยน่ะ อย่างน้อยก็ในฐานะ" เว้นจังหวะนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ "เพื่อนร่วมชั้น แต่ถ้าอย่างมากก็คงในฐานะ" ยิ้มเจ้าเล่ห์ "คนหวังดี"  

     แดซองขมวดคิ้วอย่างงุนงง "หวังดีอะไรกัน"

     จียงไม่ตอบ ถ้าเขาบอกไปว่าเกี่ยวกับยองเบ แดซองคงโมโหเป็นแน่

     "ไม่มีอะไรหรอก ฉันไปก่อนนะ"

     จียงเดินออกจากห้องนี้ไปแล้ว ทิ้งให้ลี ซึงฮยอนนั่งหน้าเครียด ก็คำพูดของคนที่เพิ่งเดินออกไปน่ะ ชวนให้เขาตายชัดๆ เลยนี่!

     "ลี ซึงฮยอน นายสนใจจะเข้าชมรมว่ายน้ำไหม" แดซองถาม แววตานั่นดูจริงจัง แต่ไม่จริงใจ

     "ไม่ ฉันอยู่ที่นี่มีความสุขดี"

     "อย่างนั้นเหรอ น่าเสียดายนะ รุ่นพี่ซึงฮยอนอุตส่าห์เอ่ยปากเองว่าให้มาชวนคนไปเยอะๆ แต่กลับไม่มีใครอยากไป" น้ำเสียงผิดหวังที่ฟังก็รู้ว่าแสร้งทำนั่น ทำให้ซึงฮยอนอยากจะเตะคนตรงหน้าให้ไปไกลๆ "ไม่เป็นไรหรอกถ้านายไม่อยาก ฉันจะลองไปชวนยองเบดู" 

     "เดี๋ยว"

     แดซองที่กำลังจะเดินจากไปหยุดชะงัก เขารู้ว่าตัวเองแสดงละครไม่เก่ง และแสดงได้น่าหมั่นไส้ แต่ถ้ารู้จุดอ่อนของคนที่เขาต้องการ เขาก็มีความสามารถพอที่จะทำให้คนๆ นั้นมาติดกับเขาเหมือนกัน

     "นายลืมของน่ะ"

     คำพูดของลี ซึงฮยอนทำเอาแดซองในความคิดของตัวเองหน้าแตกยับ มือหนาของแดซองเอื้อมมือไปรับรูปถ่ายขนาดสี่คูณหกนิ้ว 

     ผู้ชายในภาพที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข คนที่ตัวสูงกว่านั่นคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยนชนิดที่ไม่เคยมีใครเห็น ส่วนร่างเล็กกว่าที่อยู่ในภาพด้วย ก็กำลังเอื้อมมือจับแก้มคนตัวโตกว่า

     "นาย ต้องการอะไรกันแน่" แดซองถาม

     ลี ซึงฮยอนยิ้มเย็น "ก็ไม่ต้องการอะไรหรอก แค่อยากจะทำให้เพื่อนนายคนใดคนหนึ่ง ไม่ถูกชเว ซึงฮยอนหลอกน่ะ" พูดพลางเอียงคอมองอย่างน่ารัก ในความคิดของเจ้าตัว แต่สำหรับแดซองแล้ว มันน่าต่อยมากกว่าน่ารักเนี่ยสิ "อ้อ แล้วก็อีกอย่างนะ ถึงฉันจะไม่ได้อยู่ใกล้ชเว ซึงฮยอน ฉันก็สืบเรื่องของเจ้านั่นได้ไม่ยากหรอก รวมถึงคน 'รอบๆ' ตัว ของเจ้านั่นตัว" ลี ซึงฮยอนบอก รอยยิ้มเยาะนั่นปรากฏให้เห็น

     แดซองกำหมัดแน่นอย่างข่มอารมณ์ "นายต้องการอะไรกันแน่ ทำไมต้องทำร้ายยองเบด้วย"

     "อ๊ะๆๆ พูดให้ดีๆ นะ ใครทำร้ายใคร ฉันก็อยู่ของฉันเฉยๆ แล้วเจ้าตัวเล็กนั่นบังเอิญ เดินมาเห็นภาพบาดตาบาดใจเองตั้งหาก" 

     พลัก

     หมัดลุ่นๆ ลอยไปกระทบใบหน้าที่ลอยเด่นอย่างกวนประสาทอยู่

     มือขาวซีดเช็ดเลือดที่มุมปาก จ้องมองไปที่แดซองอย่างเคียดแค้น

     "จำเอาไว้ อย่ามายุ่งกับเพื่อนของฉัน!" เดินจากไป

     "เฮอะ นายทำฉันเจ็บตัว ฉันก็จะทำเพื่อนตัวเล็กของนายบ้าง ว่าแต่ จะเป็นคนไหนดีล่ะ"

     "แดซอง" เสียงเรียกครั้งที่หนึ่ง ไม่ได้ยิน

     "แดซอง" ครั้งที่สองและอีกหลายๆ ครั้ง ไม่ได้ยิน

     "คังแดซอง!"

     มือหนาถูกยกขึ้นปิดหูตัวเองเอาไว้ เมื่อโดนตะโกนใส่หูเข้าเต็มๆ "อะไรล่ะ ยองเบ พูดเบาๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องตะโกนเลย" แดซองบ่น

     "ก็พูดเบาๆ แล้วไม่ได้ยินเองนี่นา" ยองเบบอก พลางจับหน้าของแดซองให้หันมามองตนเอง "เป็นอะไรมากหรือเปล่า ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นนายเหม่ออย่างนี้" ร่างเล็กถามอย่างเป็นห่วง

     แดซองฉีกยิ้มกว้าง แล้วส่ายหัวเร็วๆ "ไม่หรอก ฉันแค่กำลังหิวน่ะ" เขาโกหกคำโต

     "ถ้าอย่างนั้นไปโรงอาหารกัน" ยองเบจับมือเพื่อนตัวโตให้ลุกขึ้น แล้วจูงมือเดินตามไป

     เขามองร่างเล็กที่เดินนำหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ยองเบก็ยังคงเป็นยองเบเหมือนเดิม ร่างเล็กที่เคยเป็นห่วงคนอื่นอยู่เสมอ เจ้าตัวเล็กนี่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา ถ้าไม่นับควอนจียงรวมอยู่ด้วยนะ เพราะสองคนนี้ เขาก็เลือกไม่ถูกเหมือนกัน ว่าใครคือเพื่อนที่ดีที่สุด

     "นี่ถ้าไม่ติดว่ายองเบเป็นเพื่อนมาตั้งแต่สมัยอนุบาลล่ะก็ เฮ่อ" แดซองพึมพำเบาๆ "แล้วถ้าจียงไม่ใช่เพื่อนตั้งแต่อนุบาลสองล่ะก็ เฮ่อ"

     "ยองเบ" เจ้าของชื่อหันไปมองตามเสียง แต่เจ้าของเสียงนั่นก็เร็วพอที่จะนั่งลงด้านข้างเสียก่อนที่ร่างเล็กจะทันหันไปมอง

     "จียง"

     จียงยิ้มรับ "เป็นอะไรไป ทำไมต้องทำหน้าตกใจอย่างนั้นด้วย" ถาม ทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ

     "เปล่าหรอกครับ" ร่างเล็กคลี่ยิ้มบางๆ แล้วตอบ

     "ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ ครั้งที่แล้วซึงฮยอนไม่ได้รังแกนายใช่ไหม" จียงถามด้วยความเป็นห่วง

     ยองเบทำเพียงส่ายหน้าเบาๆ ร่างเล็กควรจะเดินออกไปจากตรงนี้ ถ้ายังไม่อยากเสี่ยงให้ชเว ซึงฮยอนโมโห แต่ว่า...จียงก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรสักหน่อย ทำไมจะต้องไม่ให้คบด้วยล่ะ

     "ยองเบ จียง"

     "แดซอง"

     เจ้าของชื่อคลี่ยิ้มกว้างจนดวงตาที่เล็กอยู่แล้ว มองไม่เห็นเข้าไปอีก "ทำไมมาอยู่ด้วยกันได้"

     "นายนี่ถามแปลกๆ นะ" จียงว่า "แล้วทำไมถึงจะมาอยู่ด้วยกันไม่ได้"

     "ก็เปล่า แค่ปกติไม่เคยเห็นนายอยู่ด้วยกันก็เท่านั้นเอง" แดซองพูด พลางนั่งลงด้านข้างยองเบ "แล้วนี่รุ่งพี่ซึงฮยอนไปไหนล่ะ" ถามลอยๆ ไม่ได้ระบุที่จะถามใครเป็นพิเศษ

     "ไม่รู้สิ ยองเบ นายเห็นซึงฮยอนบ้างหรือเปล่า" จียงถาม

     ยองเบไม่ตอบได้แต่กัดริมฝากบางของตัวเองเบาๆ ทำไมจียงถึงไม่รู้ แต่เขากลับรู้

     "ยองเบ เป็นอะไร เหม่ออีกแล้ว" จียงสะกิดเรียกอย่างเป็นห่วง

     "เอ๋ เปล่าหรอก แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ น่ะ" ยิ้มน้อยๆ ส่งให้

     "เหม่ออย่างกับคิดถึงแฟนอย่างนั้นแหละ"

     คำพูดแดซองทำเอายองเบและจียงชะงัก

     "ไม่ใช่สักหน่อย" ยองเบรีบปฏิเสธ

     จียงผินหน้ามองคนด้านข้างเล็กน้อย ดวงตาที่มักจะสดใสอยู่เสมอกลับฉายแววเศร้า เมื่อเห็นท่าทีของยองเบ 

     ...แฟนเขานั่งอยู่ข้างๆ แล้วเราจะกล้าคิดได้ยังไงว่าพี่ซึงฮยอนเป็นแฟนเรา...

     ภายในห้องนอนใหญ่ อากาศเย็นจากภายนอก และเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายใน ไม่ได้ทำให้อารมณ์ร้อนนั่นเย็นสักเท่าไหร่

     เสียงหวานครางออกมาไม่เบานัก มือเล็กที่โอบรอบลำคอเขาไว้ เผลอกำเส้นผมสีดำสนิทนั่นจนแน่น แม้ว่าเขาจะรู้สึกเจ็บ แต่ความรู้สึกต้องการก็มีมากกว่าจนชนะความเจ็บนั่นไว้ได้

     ลิ้นร้อนที่ลากไปทั่วโพรงปากหอมหวานนั่น กลับถูกละออกจากโพรงปาก แล้วลากผ่านริมฝีปากบางไปที่ข้างแก้มแทน  จนไปถึงตึ่งหู เขาขบเม้มที่ติ่งหูนั่นเบาๆ เพื่อต้องการให้ร่างเล็กด้านใต้ครางเสียงดังกว่าเดิม และมันก็ได้ผลดีเยี่ยมซะด้วย

     "ยองเบ" เขากระซิบเบาๆ "ต้องการพี่ไหม" น้ำเสียงแหบถาม ทั้งที่เขาก็เต็มไปด้วยความต้องการไม่แพ้กัน

     ใบหน้าหวานที่แดงก่ำ พยักหน้าเบาๆ

     นิ้วเรียวยาวถูกดึงออกมาจากช่องแคบ ซึงฮยอนไม่รอช้า เขาจัดการสอดใส่ส่วนนั้นของตัวเองเข้าไปเกือบจะทันที 

     ร่างสูงที่ขยับไปมายังคงหยอกล้ออยู่กับยอดอกที่ชูฉันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

     เหงื่อที่ผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้าทำให้เขาร้อนอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็แน่ล่ะ ในเมื่อเขารู้สึกแบบนั้น ก็ต้องร้อนเป็ตธรรมดา

     มือหนาตบหน้าตัวเองไม่เบานัก "ไอ้บ้า ชเว ซึงฮยอน ขนาดในฝัน แกยังฝันว่ามีอะไรกับยองเบได้อีกเหรอเนี่ย โธ่เว้ย" เขาพูดกับตัว พลางกำมือแน่น ด้วยรู้สึกรังเกียจตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

     "สี่ทุ่มครึ่งแล้ว ยองเบคงจะนอนแล้วมั้ง"

     ยังไม่ทันที่เขาจะล้มตัวลงนอนต่อ โทรศัพท์ที่ดำขนาดพอดีมือใหญ่ก็กรีดเสียงร้องขึ้นมาเสียก่อน ชื่อที่ขึ้นโชว์บนหน้าจอทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาได้

     นิ้วยาวไม่รอช้าที่จะกดปุ่มรับสาย แล้วกรอกเสียงดุๆ ลงไปทันที

     "ทำไมยังไม่นอน"

     'ขอโทษฮะ ก็ผมนึกว่าพี่ซึงฮยอนยังไม่นอน' ปลายสายว่าเสียงจ๋อยๆ จนเขายิ้มกว้าง

     "แล้วโทร.มามีอะไร" ยังคงพูดเสียงดุต่อไป

     'เปล่าฮะ ก็แค่...' ประโยคต่อไปยองเบพูดเสียงเบาหวิว 'เป็นห่วง'

     "อะไรนะ พูดให้มันดังๆ หน่อยสิ พี่ไม่ได้ยิน"

     'เปล่าฮะ ผมก็แค่ แค่....' หยุดไว้อย่างนั้นไม่กล้าที่จะบอกออกไป

     "แค่อะไรยองเบ มันดึกแล้วนะ ถ้าจะโทร.ก็พูดแค่ ก็แค่ๆๆ ล่ะก็ ทีหลังอย่าโทร.มาอีกรู้ไหม นอนดึกๆ มันไม่ดี" ซึงฮยอนแสร้งว่า

     'ขอโทษฮะ ถ้าอย่างนั้นฝันดีนะฮะ พี่ซึงฮยอน'

     "เดี๋ยว" เขาโพล่งออกไปอย่างตกใจ โชคดีที่ยองเบไม่ใช่คนชอบวางสายก่อนคนอื่นเหมือนเขา สัญญาณโทรศัพท์จึงยังไม่ถูกตัดหายไป "พรุ่งนี้ มานอนกับพี่ไหม" เขาเอ่ยออกไปอย่างไม่แน่ใจ

     ถ้าซึงฮยอนมีตาวิเศษ ก็อาจจะเห็นได้ว่าร่างเล็กที่โทร.มานั้นกำลังยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่กับเขาในโทรศัพท์

     'ฮะ' ยองเบรับคำ

     "ถ้าอย่างนั้น ก็ไปนอนได้แล้ว" เขาบอก ก็อย่างที่รู้ๆ ว่าเขาไม่ชอบให้ใครวางสายก่อน แต่ก็คงจะยกเว้นร่างเล็กนี่ไว้ได้สักคนหนึ่งล่ะมั้ง ที่เขายอม

แต่งเองเขินเองนะพาร์ทนี้

รู้สึกว่าพาร์ทนี้ก็ยังไม่ค่อยมีอะไรกระเตื้อง โฮรกกก จะเปิดเผยความจริงแบบไหนดีล่ะนะ เคี้ยก

บทอิอ้วนน้อย 555 รักอ้วนเน้ >////<

อันนี้ทิกไปแคปมานะ โดยที่ไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของ ขอโทษนะคร้าบๆ

Credit: http://www.yg-bangs.com

หน้าเบเบ มัน ........... 

อยากจะถามว่า ท็อปถนัดมือซ้ายใช่มั้ยๆๆ