My SUN, SUNSET, SUNRISE, SUNSHINE, SUNNY >///<

Because of you

Chapter: 5

Type: Fan fiction

Pairing: T.O.P Tae Yang

Rate: PG (I think so)

Author: TiGGeR-L

     ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออก เมื่อมีแขกผู้มาเยือนใหม่ สำหรับเจ้าของห้องแล้วจะเรียกว่าแขกก็คงไม่ถูกนัก เพราะร่างเล็กนี่มาบ่อยจนแทบจะเรียกได้ว่าที่นี่เป็นบ้านหลังที่สองได้แล้วล่ะ

     เมื่อเห็นรอยยิ้มของร่างเล็กนั่น ก้อนเนื้อในอกเขามันก็เต้นรัวจนผิดจังหวะไปหมด ทั้งๆ ที่นี่ไม่ใช้ครั้งแรกที่ยองเบยิ้มให้เขาแบบนี้

     ซึงฮยอนเบี่ยงตัวให้ร่างเล็กนั่นเดินเข้ามาในห้อง อย่างเคยชิน

     "หอบอะไรมาเยอะนัก" เขาถามเสียงเรียบอย่างเคย แม้อยากจะแสดงความรักให้ร่างเล็กนี่เห็นสักเท่าไหร่ แต่มันก็ไม่เคยออกมาให้ได้อย่างที่ใจเขาคิดสักที มีแต่เสียงแข็งๆ กับการกระทำแย่ๆ ให้ยองเบเห็น

     "ก็มาทำอาหารให้พี่ซึงฮยอนไงฮะ" ร่างเล็กตอบเสียงใส แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากถุงกระดาษที่ถือมาด้วย

     "อืม" เขาทำเพียงรับคำสั้นๆ พลางกอดอกมองการกระทำของร่างเล็กอย่างพอใจ

     เมื่อรู้สึกว่ามีสายตาหนึ่งจับจ้องอยู่ ยองเบจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาเจ้าของสายตานั่น "มีอะไรหรือเปล่าฮะ"

     "เปล่า จะทำอะไรก็เชิญ" สิ้นคำ เขาก็เบี่ยงตัวเดินไปยังโซฟาตัวใหญ่แทน

     ดวงตาเรียวที่ติดจะดุนั่น คอยเหลือบมองยองเบตลอดเวลา เขากำลังคิดอยู่ว่าเมื่อไหร่ร่างเล็กจะเข้าไปในห้องครัวสักที เขาจะได้เข้าไปช่วย และเขาก็คิดได้ไม่นาน เพราะยองเบ กำลังเดินเข้าไปในครัวน่ะสิ

     ระหว่างที่ร่างสูงกำลังก้าวยาวๆ ไปที่ห้องครัวนั้น กริ่งที่หน้าห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน เขาจึงต้องไปเปิดประตูอย่างเสียไม่ได้ แม้จะหงุดหงิดขนาดไหนก็ตาม

     "มีอะไร" ร่างสูงเจ้าของห้องถามเสียงกระชากทันทีที่ประตูเปิดแล้วเสียงของเขาพอจะเล็ดลอดออกไปด้านนอกให้ผู้มาเยือนใหม่ได้ยิน

     "ต้องมีอะไรด้วยหรือไงถึงจะมาได้" น้ำเสียงเล็กอันเป็นเอกลักษณ์นั่น ทำให้เขาไม่ต้องเห็นหน้าก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร

     "ควอน จียง"

     เจ้าของชื่อทำเพียงยิ้มกว้าง แล้วก้าวเข้ามาให้ห้องของคนตรงหน้า แม้ว่าเขาจะไม่ได้หลีกทางให้ก็ตาม

     "นายมาทำไม" เขาถามอย่างหัวเสีย ในตอนนี้ซึงฮยอนลืมไปสนิทว่าในห้องครัวมีร่างเล็กกำลังทำอาหารอยู่ "กลับไป"

     "เห... ไล่กันอย่างนี้เลยเหรอ" ถาม แต่ว่าไม่ได้สนใจคำของเจ้าของบ้านเลยสักนิด ร่างบางที่สูงโปร่งกำลังเดินเข้าไปด้านในอย่างสบายๆ

     จียงก้าวตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่ แล้วนั่งลง กระเป๋าเป้สีเหลืองที่เจ้าตัวสะพายมาด้วย ถูกวางปุลงตรงหน้าตัวเอง แล้วรูดซิปเปิดเป้ออกมา

     อัลบัมรูปสีน้ำตาลถูกยกขึ้นมาโชว์ให้ซึงฮยอนดู เขามองคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่ไว้ใจ แต่จียงกลับคลี่ยิ้มระไม

     "ทำไม กลัวว่าในอัลบัมนี้จะมีอะไรหรือไง" เอ่ยอย่างรู้ทัน "ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันแค่เห็นว่านายหายหน้าไปบ่อย กลัวว่าจะคิดถึงยองเบ ก็เลยเอาไอ้นี่มาให้ดูน่ะ" จียงเปิดอัลบัมรูปในมือ

     ด้านในเต็มไปด้วยรูปยองเบในอิริยาบถต่างๆ คงถูกถ่ายโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ 

     "ของสะสมฉันเลยนะ กะว่าจะเอามาให้นายดูน่ะ"

     ชเว ซึงฮยอนหรี่ตาอย่างครุ่นคิด "คงไม่ได้เอามาให้ดูอย่างเดียว" เขาบอก "จะเอามาอวดล่ะสิ เฮอะ"

     "สมกับเป็นชเว ซึงฮยอนจริงๆ รู้ด้วย ว่าจริงๆ แล้วฉันตั้งใจเอามาอวด"

     เจ้าของบ้านกอดอกนั่งลงแรงๆ พลางฉวยอัลบัมสีน้ำตาลนั่นมาดู ถึงเขาจะเหนือกว่าเจ้านี่ก็เถอะ แต่ก็แอบอยากรู้เหมือนกันว่า ในอัลบัมนี้จะมีรูปยองเบตอนทำอะไรบ้าง

     ระหว่างที่ซึงฮยอนกำลังดูรูปในอัลบัมอย่างสนใจนั้น เจ้าของอัลบัมรูปก็ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ จนเขารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ก็พบกับดวงตาที่เกือบจะโตนั่น อยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ

     "ฉันเหงาจัง ซึงฮยอน" จียงบอก น้ำเสียงนั่นฟังดูเศร้าจนเขานึกสงสาร "ทำไม นายถึงไม่เลิกรักยองเบสักทีนะ" สิ้นคำ กลีบปากนุ่มของจียงก็เคลื่อนเข้าไปประกบกับริมฝีปากบางของซึงฮยอน

     ซึงฮยอนไม่ได้ผละตัวออก ด้วยความรู้สึกผิด เขามันเป็นคนเห็นแก่ตัว

     ระหว่างที่จียงกำลังจูบเขา เขาก็จมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง จนไม่ทันสังเกตว่า ร่างเล็กที่เขาลืมไปว่าอยู่ที่นี่ด้วย เดินออกมาจากห้องครัวแล้ว

     "พี่ซึงฮยอน"

     ยองเบเอ่ยอย่างไม่แน่ใจนัก แม้ว่าเสียงนั่นจะแผ่วเบา แต่เจ้าของชื่อ กลับได้ยินชัดเจน มือหนาของซึงฮยอนผลักจียงออกห่าง     

     "ยองเบ" จียงเรียกชื่อร่างเล็กหน้าซีดเผือด ด้วยความตกใจ

     "ขอโทษฮะ" ยองเบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดนั่นลงคอ แล้วเอ่ยออกมา 

     ...ฉันตั้งหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ... จียงคิด แต่ไม่ทันได้พูดออกไป ร่างเล็กนั่นก็วิ่งออกไปจากตรงนั้นเสียแล้ว

     โชคดียังเป็นของซึงฮยอน เขาก้าวยาวและเร็วพอที่จะคว้าเอวนั่นไว้ได้ มือหนารั้งร่างเล็กให้เข้าหาตัว จนเขารู้สึกแน่ใจว่าแล้วยองเบจะหนีไปไหนไม่ได้ 

     "พี่" เขาพูดไม่ออก

     "พี่ซึงฮยอนกลับไปหาจียงเถอะ เดี๋ยวเขาจะสงสัย" น้ำเสียงที่เจ้าตัวพยายามควบคุมให้ไม่สั่น ถูกเปล่งผ่านลำคอออกมาอย่างลำบาก

     "สงสัย? เรื่องอะไรกัน" จียงที่ตามออกมาเอ่ยถาม "นายผิดสัญญาอย่างนั้นเหรอ ชเว ซึงฮยอน!" น้ำเสียงของร่างบางมีแววเกรี้ยวกราดจนยองเบนึกกลัว

     "สัญญานั่น ไม่เคยอยู่ในหัวฉันอยู่แล้ว"

      จียงกระชากแขนยองเบให้ออกมาจากอ้อมแขนของเขา

     พลัก

     หมัดลุ่นๆ ถูกส่งไปที่ใบหน้าคมคายนั่นทันที "แก ถ้าอย่างนั้นจะทำสัญญานั่นมาเพื่ออะไรกัน"

     ดวงตาคมกริบตวัดมอง แล้วส่งเสียงในลำคออย่างนึกสมเพชตัวเอง "ถามอะไรแปลกๆ ก็กันนายออกจากยองเบยังไงกันล่ะ"

     "โธ่เว้ย!" 

     จียงทำท่าจะเข้ามาต่อยซึงฮยอนอีกรอบ แต่มือนิ่มที่จับแขนเขาไว้นั้น กลับบีบแขนเขาแรงขึ้นอีก ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใสๆ นั่นมองมาอย่างขอร้อง

     จียงค่อยๆ เกลี่ยน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วกอดยองเบแน่น เขาพึมพำแต่คำว่าขอโทษ

     "ขอโทษอะไรกันฮะ" ร่างเล็กถาม

     "นายรักเจ้านั่นไหม" จียงถามออกมาอย่างลำบาก เขาไม่อยากได้ยินคำตอบ คำตอบที่รู้ดีอยู่แล้วว่าจะเป็นยังไง

     "ผม รักพี่ซึงฮยอน" คำพูดแค่นั้น เปรียบเสมือนกับมีดที่กรีดลงบนก้อนเนื้อที่เต้นตุบๆ

     จียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "นายผิดสัญญาก่อน เพราะฉะนั้นต้องทำตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้"

     "ไม่มีวัน"

     "พี่ซึงฮยอน จียง นี่มันเรื่องอะไรกัน ผมงงไปหมดแล้ว"

     จียงยิ้มเยาะ "ฉันชอบนาย ยองเบ" เขาเอ่ย "ฉันชอบนายพร้อมๆ กับที่เจ้านี่เริ่มสนใจนาย มันเป็นหมาหวงก้างนายก็น่าจะรู้ดี" พูดพลางเหลือบไปมองหน้าซึงฮยอนเล็กน้อย "มันไม่แน่ใจว่านายจะรักมันหรือเปล่า ยิ่งมันมีฉันเป็นคู่แข่ง มันก็ยิ่งไม่แน่ใจ เลยมาตกลงทำสัญญากับฉัน ว่าจะเป็นแฟนกัน และถ้าหากมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยุ่งกับนายก่อน แล้วอีกฝ่ายรู้ คนที่ยุ่งกับนายก่อน จะต้องจากนายไป ห้ามเข้ามายุ่งเรื่องของนายอีก"

     ชเว ซึงฮยอนยืนมองปฏิกิริยาของร่างเล็ก เขากำมือแน่นอย่างกดดัน

     "ที่ฉันตกลงทำสัญญากับมัน ก็เพราะว่า ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าจะทำให้นาย" ชะงักไป อย่างพูดไม่ออก "รัก ได้หรือเปล่า" จียงจับมือเล็กนั่นแน่นขึ้นอีก "ขอโทษนะ ทั้งฉันทั้งมัน ก็คนขี้ขลาด แต่อย่างน้อย ฉันก็ไม่หักหลังมัน เพราะมันคอยช่วยปกป้องนายได้ จากที่ไหนสักแห่ง เวลาที่ฉันไม่อยู่ แต่มันกลับหักหลังฉัน"

     ร่างเล็กแกะมือจียงออกอย่างสับสน แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเป็นอะไรกันแน่ สำหรับชเว ซึงฮยอนคนนั้น

     "พวกพี่เล่นอะไรกัน" ถาม แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองใคร ด้วยประโยคคำถามนั่นจียงก็พอจะเดาได้ลางๆ แล้วว่ายองเบพูดกับใครเป็นพิเศษ

     "ยองเบ พี่" ก้าวเข้ามาหา แต่ร่างเล็กกลับถอยหลังหนี "ขอโทษ"

     "ผมไม่ใช่ของเล่นนะ ที่พี่จะมาตกลงทำสัญญากับใครก็ได้"

     "พี่ขอโทษ" เขาพูดคำอื่นไม่ออกเลยจริงๆ 

     "พี่ไม่ต้องขอโทษ อย่ามายุ่งกับผมอีกก็เป็นพอ"

     ซึงฮยอนก้าวจะวิ่งตามไป แต่กลับถูกมือหนึ่งฉุดแขนเขาเอาไว้เสียก่อน "เจ้าตัวเล็กนั่น คงเกลียดทั้งฉันแล้วก็นาย อย่าเพิ่งไปทำให้โมโหไปมากกว่านี้เลยดีกว่า" จียงบอกเหม่อๆ

     "แล้วเพราะนายไม่ใช่เหรอ ที่ทำให้ยองเบโกรธ!" เขาเริ่มอารมณ์เห็นแก่ตัว

     จียงเหลือบตามองเจ้าของบ้าน "มันเป็นเพราะเรา ชเว ซึงฮยอน ไม่ใช่แค่ฉัน แล้วก็นาย เฮอะ ฉันไม่น่าไปตกลงทำสัญญาบ้าๆ นั่นเลย"

     "มันก็เป็นความผิดฉันที่คิดทำสัญญานั่นกับนายเหมือนกันนั่นแหละ" ซึงฮยอนตะโกนใส่หน้า

     "สักวันยองเบก็ต้องรู้อยู่ดี" จียงพูดลอยๆ น้ำเสียงนั่นแผ่วเบาราวกับพูดกับตัวเอง  

     "รอให้นานกว่านี้แล้วค่อยรู้ไม่ได้หรือไงกัน" ซึงฮยอนพูดออกมาเบาๆ

     "จะช้าจะเร็วก็ต้องรู้ อีกอย่างเจ้าตัวเล็กนั่นรักนายเข้าให้แล้ว คงไม่โกรธนานหรอก"

     แม้ว่าจียงจะโกรธที่โดนหักหลัง แต่เขาก็ยังพอที่จะยอมรับความจริงได้ ว่ายังไงยองเบก็ไม่มีวันรักเขาได้อีกแล้ว สู้เขาเอาเวลาที่เหลือ ไปทำให้เจ้าตัวเล็กนั่นมีความสุขท่าจะดีกว่ามาเถียงกับซึงฮยอนอยู่อย่างนี้

     เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างบางสูงโปร่งก็เดินจากไป ทิ้งให้เจ้าของห้องจมอยู่กับความคิดของตัวเองคนเดียว

     "ยองเบ!" แดซองตะโกนลั่น เมื่อเห็นเพื่อนตัวเล็กกว่าไม่ได้ยินที่เขาเรียก

     "ไม่เห็นต้องตะโกนเลยนี่ เรียกดีๆ ก็ได้" ร่างเล็กบอกเสียงแผ่ว ซึ่งแปลกไปจากปกติมาก

     "อื้อ เงยหน้าขึ้นมาคุยด้วยกันหน่อยสิ" แดซองไม่พูดเปล่า จับที่คางของยองเบ ให้เงยหน้าขึ้นมาด้วย "เฮ้ย ร้องไห้ทำไมเนี่ย ดูสิ ตาช้ำหมดแล้ว" เขาค่อยๆ ใช้นิ้วที่ค่อนข้างสกปรกของตัวเองเช็ดน้ำตานั่น

     ยองเบผลักเพื่อนออกไป "นายทำฉันแสบตา" ร่างเล็กบอก

     "อ้าวเหรอ ขอโทษทีนะ พอดีว่าฉันลืมล้างมือน่ะ"

     เมื่อไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบจากร่างเล็ก แดซองจึงถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เรื่องรุ่นพี่ซึงฮยอนกับจียงเหรอ"

     สิ้นคำ ยองเบที่นั่งหน้าเศร้าอยู่ก็โผเข้ากอดแดซองทันที

     รอยชื้นของน้ำตาที่หน้าอก ทำให้เขาไม่กล้าพูดอะไรออกไปมาก ด้วยกลัวว่าจะทำให้ร่างเล็กนี่ร้องไห้หนักกว่าเดิม แดซองจึงทำเพียงแค่ลูบที่แผ่นหลังนั่นเบาๆ อย่างปลอบใจ     

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ขอโทษนะฮะ สั้นไปหน่อย

อัพเลวมากอีกตั้งหาก

*หัวเราะอย่างชั่วร้าย*

เฉลยแล้ว เข้าใจมั้ย ไม่เข้าใจถามได้เน้อ

^^

*จ๊ ว บ*