My SUN, SUNSET, SUNRISE, SUNSHINE, SUNNY >///<

Because of you

Chapter: 6

Genre: Fan fiction

Pairing: T.O.PTaeYang

Author: TiGGeR-L

     บุคคลที่เคยสดใสอยู่เสมออย่างควอน จียง กลับนั่งทำหน้าเศร้าถอนหายใจเฮือกๆ ราวกับคนที่กำลังรอวันตาย ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างจากชเว ซึงฮยอนสักเท่าไหร่ เพียงแต่สภาพของจียงดีกว่าเท่านั้น

     ร่างสูงที่ปกติดูแลใครไม่เป็น ยิ่งตัวเองยิ่งดูแลไม่เป็นเข้าไปใหญ่ นั่งพิงขอบเตียงขนาดคิงไซส์

     แววตาที่เคยเฉยชา กลับเปลี่ยนเป็นความเศร้าหมองแทน หากมีคนมาเห็น ก็อาจจะชอบให้ชเว ซึงฮยอนมีความรู้สึกอย่างนี้ มากกว่าชเว ซึงฮยอนคนเก่าก็ได้

     ประตูห้องที่เขาได้แตะเลยตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา กลับถูกร่างสูงโปร่งของควอน จียงเปิดเข้ามา 

     แม้ว่าจะไม่ถึงขั้นเป็นเพื่อนสนิท แต่สำหรับควอน จียงแล้วชเว ซึงฮยอนก็ยังเป็นเพื่อน

     แม้ว่าหัวใจของเขาจะโดนทรยศ ทำร้าย โดยคนตรงหน้าก็ตาม แต่ยังไง มันก็ยังเป็นเพื่อนของเขา

     "ฉันได้ข่าวว่านายไปไม่โรงเรียน" จียงที่ทรุดตัวนั่งลงด้านข้างเอ่ยพูด เมื่อเห็นสภาพชเว ซึงฮยอนตอนนี้ มันน่าสมเพชเสียไม่มี

     เจ้าของห้องไม่ตอบ ทำเพียงเบือนหน้าหนีไปอีกทางหนึ่งเท่านั้น

     คนที่ไม่ได้รับคำตอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ อย่างตั้งใจให้ซึงฮยอนได้ยินด้วย เขาพอจะเข้าใจความรู้สึกของหมอนี่ เพราะเขาก็เป็นคนที่หัวใจบอบช้ำเหมือนกัน เพียงแต่คนอย่างเขา สถานะของเขากับยองเบ คงช่วยทำให้เขาทำใจได้เร็วขึ้น หรืออาจจะนานกว่าซึงฮยอน แต่ที่แน่ๆ เขายังไม่ได้ถลำลึกลงไปแบบมันเป็นแน่

     ถ้านายไม่มีอะไรจะถาม ฉันไปก่อนนะ

     ร่างสูงเม้มปากแน่นอย่างพยายามข่มความรู้สึกในอก

     "เดี๋ยว" ในที่สุดก็ยอมเอ่ยปาก "ยองเบ" น้ำเสียงเขาฟังดูสั่นๆ เพียงแค่เอ่ยชื่อ "เป็นยังไงบ้าง ไม่มีคนรังแกใช่ไหม"

     จียงพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วจากไป

     คนที่ชอบโดเรม่อนชนิดที่ว่าหากขาดมันไปแล้ว จะมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้ นั่งดูดนมรสเกาลัดพลางสำรวจคนตรงหน้าอย่างถี่ถ้วน

     "ลี ซึงฮยอน" แดซองเรียก ทำให้เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมามองแวบเดียว แล้วก้มหน้าลงไปทำงานต่อ "ฉันเรียกนาย ไม่ได้ยินหรือไง"

     ลี ซึงฮยอน ยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้นต่อไป ร่างเล็กเจ้าของขอบตาคล้ำๆ ที่เริ่มคล้ายหมีแพนด้าเข้าไปทุกทีเริ่มหงุดหงิด เมื่อโดนคังแดซองจ้องมาเกือบจะยี่สิบนาทีแล้ว

     "นายมีอะไร" ในที่สุดซึงฮยอนก็ยอมพูด

     แดซองยิ้มให้จนตาหยี อาการนี้สำหรับบางคนอาจจะเรียกได้ว่าดูน่ารัก จริงใจ แต่มันไม่ใช่สำหรับลี ซึงฮยอนคนนี้เลยแม้แต่น้อย

     ก็คังแดซองน่ะ ลูกตามีเท่านี้ตั้งแต่เกิดแล้วนี่!

     "ฉันถามจริงๆ นะ นายเอารูปพวกนั้นไปทำอะไร"  

     คนโดนถามชักสีหน้า "ไม่ใช่เรื่องของนาย" สิ้นคำ ร่างบางที่เกือบจะอ้อนแอ้นก็เก็บของของตนเองบนโต๊ะ ใส่เป้สีดำสนิท

     "เดี๋ยวสิ" แดซองคว้าแขนเอาไว้ "นายไม่เคยมีเพื่อนสนิทเหรอ"

     "ไม่!" ผลักแดซองออกไปห่างๆ แล้วรีบวิ่งไปจากตรงนั้น

     "ยองเบ" น้ำเสียงนุ่มที่เอ่ยชื่อร่างเล็กนั่น จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากควอนจียง

     ยองเบเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มาเยือนใหม่ แล้วเบือนหน้าหนี อย่างไม่รู้จะแสดงความรู้สึกยังไงกับคนตรงหน้าดี

     เมื่อก่อน ควอน จียง เป็นผู้ชายที่เขาไม่ควรจะอยู่ใกล้ ไม่ควรจะยุ่งด้วย แต่ตอนนี้ความรู้สึกของจียงที่เขารับรู้มา มันเป็นอีกแบบ ทำให้เขา ไม่มั่นใจ

     ไม่มั่นใจว่าจะพูดยังไงกับควอน จียงดี เพราะความรู้สึกของเขาที่มีต่อร่างบางสูงโปร่งนี่ ก็เหมือนเพื่อน เพื่อนที่เขาไม่สมควรเข้าใกล้

     "ขอนั่งด้วยคนได้ไหม" จียงถาม ครั้งนี้เขายืนรอจนกว่ายองเบจะอนุญาต

     "อืม"

     เจ้าของร่างสูงโปร่งคลี่ยิ้มน้อยๆ อย่างดีใจ แล้วทรุดตัวนั่งลงด้านข้างของยองเบ

     "ซึงฮยอน"

     "อย่าพูดถึงเขา" ยองเบสวนขึ้นทันควัน

     "ยองเบ ฉันรู้นะว่าตัวเองไม่ควรจะมาพูดกับนาย แต่ว่า มีฉันคนเดียวเท่านั้นที่เห็นสภาพของหมอนั่น แล้วก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของมัน นายช่วยฟังฉันหน่อยได้ไหม" น้ำเสียงจียงมีแววเว้าวอน จนคนขี้ใจอ่อนเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเผลอพยักหน้า

     "มันไม่สบายน่ะ ได้ข่าวว่าไม่มาโรงเรียนจะเป็นอาทิตย์อยู่แล้ว นายจะไม่ไปดูมันหน่อยเหรอ"

     "นายช่วยไปดูให้หน่อยได้ไหม" น้ำเสียงที่แสนจะแผ่วเบานั่น กลับดังก้องในโสตประสาท

     รอยยิ้มขื่นๆ ถูกคลี่ออกมา เท่านี้เขาก็รู้แล้ว ว่ายองเบเป็นห่วงเจ้านั่นขนาดไหน

     ...นายควรจะตัดใจได้ตั้งนานแล้วนะ ควอน จียง... คิดกับตัวเอง

     จียงส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ได้หรอก นายน่ะต้องไปด้วยตัวเอง" พูดจบ จียงก็ส่งยิ้มบางๆ ให้ คำพูดของตัวเขาเองชั่งทำร้ายก้อนเนื้อที่เต้นอยู่ในอกได้ดีเหลือเกิน

     "จียง" ยองเบเรียกพลางคว้าแขนของเขาไว้ก่อนที่จะทันเดินจากไป "ความจริง ฉันไม่ได้โกรธนายหรอกนะ" หลุบตาต่ำ "เราเป็นเพื่อนกันได้ไหม" พูดอย่างไม่แน่ใจ

     ร่างโปร่งบางคลี่ยิ้มกว้าง เขาพอจะเข้าใจความรู้สึกของยองเบที่มีกับเขาเมื่อก่อน จียงนั่งยองๆ ลงแล้วจูบเบาๆ ที่แก้มของยองเบ "ฉันขอเป็นเพื่อนรักนายเลยได้หรือเปล่าล่ะ"

     เท่านั้นรอยยิ้มกว้างของยองเบก็ส่งมาให้คนตรงหน้า

     "ลี ซึงฮยอน นายจะไม่บอกฉันจริงๆ เหรอ" แดซองที่เดินตามร่างบางอยู่นานบ่นเป็นหมีกินผึ้ง

     ซึงฮยอนหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ชอบโดเรม่อนเป็นชีวิตจิตใจ ดวงตาที่ขอบตาคล้ำเหมือนหมีแห่งประเทศจีน มองร่างสูงที่ทำท่าเหมือนเด็กๆ ตาเขียวปัด

     แดซองยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ "ฉันไม่ตื้อนายก็ได้"

     ได้ยินดังนั้นซึงฮยอนจึงหันหลังกลับ แล้วก้าวเดินต่อไป คนไม่ตื้อก็เลยถือโอกาศเดินตามมาด้านข้าง

     "นายบอกว่าไม่เคยมีเพื่อนสนิทใช่ไหม เอาอย่างนี้ ฉันกับนายเราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ" พูดเองเออเองหมด ก็คาดไว้แล้วนี่น่ะ คนที่เดินอยู่ด้านข้างเขา คงไม่ยอมตอบหรอก

      ลี ซึงฮยอนหยุดชะงักเมื่อได้ยินที่แดซองพูด "เพื่อนสนิทน่ะ มันเป็นได้ง่ายนักหรือไง" 

     น้ำเสียงที่ถูกเปล่งออกมาอย่างยากลำบากนั้น ฟังดูเศร้าๆ แดซองไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย

     "การที่เราจะเข้ากับใครคนหนึ่งถึงขั้นเรียกว่าเพื่อนสนิทนั่น ฉันรู้ว่ามันไม่ง่าย แต่ถ้าเราไม่ลอง แล้วจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ ว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้หรือเปล่า"

     คำพูดของแดซองทำให้คนฟังพาลนึกไปถึงวันนั้น

     "ก็ได้ ฉันตกลง" ลี ซึงฮยอนพยักหน้ารับ

     มุมปากที่ยกสูงขึ้นเพื่อคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างดีใจ "แต่ว่า ฉันมียองเบกับจียงเป็นเพื่อนรักอีกสองคน นายคงไม่หวงฉันนะ"

     ถ้อยคำหลงตัวเองทำเอาซึงฮยอนทำหน้าเบื่อโลก "นายจะมีเพื่อนรัก เพื่อนสนิทกี่คนมันก็เรื่องของนาย"

     "ก็ดี ถ้าอย่างนั้นวันนี้ไปเลี้ยงฉลองความสัมพันธ์อันดีงามของเราเถอะ" พูดพลางถือวิสาสะกอดคอ 'ว่าที่' เพื่อนรัก คนใหม่ไว้ด้วย

     แดซองพาซึงริมายังที่บ้านของตนเอง เนื่องจากไม่วันช่วงนี้หรือตอนไหนๆ กระเป๋าสตางค์ของเขามันก็แฟบอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วแหละ ในเมื่อค่าขนมอันแสนจะน้อยนิดนั่น หมดไปกับโดเรม่อนเสียเป็นส่วนใหญ่

     "แหะๆ" เจ้าของบ้านหัวเราะแห้งๆ เมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบจากลี ซึงฮยอน "พอว่าฉัน" ไม่พูดต่อ ล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาโชว์ให้ซึงฮยอนดู

     ซึงฮยอนถอนหายใจแรงๆ แล้วโบกมือประมาณว่าไม่เป็นไร "ชั่งเถอะ หวังแค่ว่าอาหารวันนี้จะอร่อย ให้สมกับความสัมพันธ์อันงดงามของเราที่กำลังจะ 'เริ่มต้น'" ลี ซึงฮยอนกล่าวเสียงหวานเจี๊ยบ จนแดซองรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง

     "แน่นอน" เจ้าตัวก็ยังรับคำด้วยรอยยิ้มเช่นเคย

     เนื่องจากเมื่อวานครอบครัวของแดซองไปพักผ่อนที่ต่างจังหวัดกันหมด จึงเหลือเพียงเขาคนเดียวและ ยองเบ ที่เป็นเพื่อบ้าน

     "ยองเบ ยองเบ ฉันรักนายนะ" แดซองพูดเสียงเบาใส่โทรศัพท์เครื่องสีดำสนิท ราวกับไม่ต้องการให้ใครอีกคนได้ยิน

     'หืม เป็นอะไรน่ะแดซอง'

     "นายอยู่ไหน ช่วยมาที่บ้านฉันตอนนี้เลยได้ไหม"

     น้ำเสียงที่ฟังดูใกล้จะร้องไห้ ทำให้ปลายสายขมวดคิ้วอย่างงุนงง

     'เป็นอะไรหรือเปล่า' ยองเบถามกลับอย่างเป็นห่วง

     "ตอนนี้ยังไม่เป็น แต่ถ้านายไม่รีบมาฉันคงจะไม่ได้พบนายอีกต่อไป รีบๆ มานะยองเบ" พูดจบแดซองก็ตัดสายทิ้ง เขารู้ว่าคนอย่างดงยองเบน่ะ จะต้องรีบมาแน่ๆ

     ...นายจะต้องรีบมาช่วยฉันนะ ฉันทำอาหารไม่เป็นเลยสักอย่าง... คิดอย่างเหม่อลอย

     ร่างเล็กที่วิ่งกระหืดกระหอบมา พร้อมๆ กับร่างโปร่งบางของคนที่แดซองคาดไม่ถึงว่าจะมาด้วย

     แดซองมองจียงที่วิ่งมาพร้อมยองเบ อ้าปากค้าง "นายมาด้วยเหรอ"

     คำทักทายของเพื่อนรักทำให้จียงอดหมั่นไส้ไม่ได้จึงเดินเข้ามาตบหัวแดซองที่ทำหน้างงๆ อยู่ไปหนึ่งที "นายก็เป็นเพื่อนฉันนะ ทำไมคิดว่าฉันไม่ห่วงนายขนาดนั้นเลยหรือไง" จียงตะโกนใส่

     "เบาๆ ก็ได้ ฉันไม่ได้ว่าอะไรนายสักหน่อย"

     "แดซองแล้วนายเป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อกี้ตอนคุยกันยังพูดไม่ทันจบเลย" ยองเบถามด้วยความเป็นห่วง

     แดซองนิ่งอ้าปากค้าง "เอ่อ คือว่า...."

     "อะไรนะ!" จียงอุทานดังลั่น เมื่อรู้ว่าเรื่องคอขาดบาดตายของแดซองคืออะไร "ไอ้บ้าแดซอง ฉันจะเจี๋ยนแก" สิ้นคำก็กระโดดตะครุบแดซอง ทันที

     "จียง ใจเย็นเถอะ แดซองคงมีเหตุผล" ยองจับท่อนแขนแข็งแรงนั่นเอาไว้

     "เหตุผลอะไรล่ะ แค่เจ้าบ้าโดเรม่อนนี่ทำอาหารไม่เป็นแล้วเรียกนายกลับมาทำให้เนี่ยนะ โธ่เว้ย ทำคนอื่นเขาเป็นห่วงแทบตาย"

     "คังแดซอง" ทำเสียงเย็นเยียบที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาแดซองหัวหด เขาจะตายของจริงแล้วคราวนี้

     "ลี ซึงฮยอน ทำไมนายมาอยู่นี่" จียงถามด้วยความสงสัย

     "ถามเพื่อนนายดูสิ" พยักเพยิดไปทางแดซองที่ทำหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

     "เล่ามาให้หมด ไอ้โดเรม่อน" จียงพูดเสียงแข็ง พลางกระชากคอเสื้อแดซองเอาไว้ในกำมือ

     "ขอโทษจริงๆ นะยองเบ" แดซองพูดคำนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก

     ร่างเล็กที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีฟ้าหันมายิ้มให้ "ไม่เป็นไรหรอก มีเพื่อนเยอะๆ ก็ดีแล้ว"

     ได้ยินอย่างนี้คัง แดซองก็รู้สึกโล่งใจ แต่จียงกับซึงฮยอน ไม่ได้ใจดีเหมือนยองเบเนี่ยน่ะสิ

     "อ๊ะ" อุทานอย่างเพิ่งนึกอะไรบางอย่างได้ "ยองเบ นายทำอาหารคนเดียวได้ไหม ฉันกลัวว่าสองคนนั้นจะคร่ากันตายเสียก่อน ถ้าอยู่ด้วยกันนานๆ"

     คิ้วทั้งสองมุ่นเข้าหากันอย่างงุนงงปนสงสัย "ทำไมล่ะ"

     "เดี๋ยวฉันไปเรียกจียงมาให้ นายถามเจ้านั่นเองก็แล้วกัน" แดซองวิ่งออกไปจากห้องครัวอย่างรวดเร็ว

     "หึหึ"

     "จียง เป็นอะไรน่ะ หัวเราะเสียน่ากลัวเลย" ยองเบที่ยืนอยู่ถาม

     "ไม่มีอะไรหรอก" หันไปตอบยองเบพร้อมกับยิ้มให้ "วันนี้แหละ ฉันจะต้องรู้ความจริงให้ได้ ลี ซึงฮยอน" พึมพำกับตัวเอง "ขอบคุณคนที่คิดค้นโซจูค้นมา ผมจะยอมเหล้าเจ้าซึงฮยอนนั่นให้ได้ โฮะๆๆ"

ตัดตอนได้ชั่วร้ายมาก

โฮะๆๆๆ

*โดนเตะ*